Monday, April 9, 2018

பதிமூன்று பயமுறுத்துமா?



அன்று மாணவர்களை நான்கு குழுக்களாக பிரித்து விளையாடுமாறு கூறியிருந்தேன் .மூன்று குழுக்கள் மட்டும் விளையாடிக் கொண்டிருக்க , நான்காவது குழு விளையாடாமல் எதோ விவாதித்து கொண்டிருந்தனர் . ஏன் நீங்கள் மட்டும் விளையாடவில்லை என்று கேட்டேன் . "சார் பதினைந்து பேர் கொண்ட நான்கு குழுக்களாக பிரிந்து விளையாட ஆரம்பித்தோம் . இதில் எங்கள் குழுவுக்கு மட்டும் யார் விளையாட்டை முதலில் துவக்குவது என போட்டி வந்துவிட்டது . உடனே நாங்கள் சீட்டு குலுக்கி போட்டோம் . அதில் பதிமூன்று என்ற என் வந்தது . உடனே பதிமூன்று ஆபத்தான எண் என கூறி, அந்த எண்ணுக்குரிய மாணவரை வெளியே அனுப்பிவிட்டோம் " என்றனர் .

ஆனால் பிரச்சனை இதோடு முடியவில்லை "சார் உடனே வெளியே போனவனால் இதை ஏற்க முடியவில்லை .எனவே அவன் எங்களிடம் , இப்போது உங்கள் குழுவில் பதினாலு பேர் இருக்கின்றனர் . இந்த .பதினாலில் இன்னொரு பதிமூன்று உள்ளதல்லவா ? அவனையும் வெளியே அனுப்புங்கள் என்றான்  .நாங்களும் வேறு வழி இன்றி மீண்டு சீட்டு குலுக்கி போட்டு பதிமூன்று எண்ணுக்குரியவனை வெளியேற்றிவிட்டோம்.இப்பொது வெளியே இரண்டு பேராகிவிட்டனர் .இந்த இரண்டு பேறும் சேர்ந்து கொண்டு  தற்போது உங்கள் குழு மொத்தம் பதிமூன்று பேராகிவிட்டிர்கள் .எனவே உங்கள் ஒட்டு மொத்தக்குழுவுமே ஆபத்தானதா என கிண்டலடித்தனர் .

உடனே நாங்கள் மீண்டும் யோசித்து சீட்டு குலுக்கிப்  போட்டு மேலும் ஒரு நபரை வெளியேற்றிவிட்டோம்.தற்போது எங்கள் குழுவின் எண்ணிக்கை பனிரெண்டாகிவிட்டது .வெளியே உள்ள மாணவர்கள் எண்ணிக்கை மூன்றாகிவிட்டது .இப்பொழுது நல்ல குழுவாக ஆகிவிட்டோம்  என்று கூறி விளையாட ஆரம்பித்தால்,வெளியேறிய மாணவர்கள் விடமாட்டோம் என்கிறார்கள் .நாங்கள் என்ன செய்வது சார் என அப்பாவித்தனமாக கேட்டனர் .

பதிமூன்று உங்கள் மனதில்  இப்படி பதிந்து போனது கண்டு எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.எண்கள் என்பதே ஒரு தொடர் வரிசை தானே ! எந்த ஒரு எண்ணையும் விலக்கி வைத்துவிட்டு நாம் கணக்கு போட முடியாது .அந்த வகையில் அணைத்து எண்களுமே மிக முக்கியம் .இதில் உயர்வு தாழ்வு கிடையாது .இதை முதலில் நீங்கள் புரிந்து கொள்ளவேண்டும் .மாணவர்களாகிய நீங்கள் முதலில் எதையும் சந்தேகிக்க வேண்டும் .பின்பு அறிவியல் பூர்வமாக ஆராய வேண்டும் .ஏனென்றால் உண்மையில் நீங்கள் பதிமூன்றை விலக்கி வைக்கவில்லை .உங்கள் குழுவில் உள்ள மாணவர்களைத்தான் விளக்கியுள்ளீர்கள் .இதனால் அவர்கள்  மனம்தான் பாதிப்புக்கு உள்ளாகி உள்ளது .எனவே இதுபோன்ற மூடநம்பிக்கைகள் தயவு செய்து வேண்டாம் .

சரி சரி நடந்ததை விடுங்கள் .முதன் முதலில் யாருக்கு பதிமூன்று விழுந்ததோ அந்த மாணவரே ஆட்டத்தை துவக்கட்டும் .நீங்கள் நன்றாக மகிழ்ந்து விளையாடுங்கள் .ஆபத்து  ஒன்றும் நேராது.நாளை வகுப்பில் சிந்திப்போம்  என்று கூறி வந்துவிட்டேன் .

மறுநாள் வகுப்பு பாடத்தை முடித்தபிறகு , மாணவர்கள் அனைவரும் ஒரே குரலில் கேட்டனர் .நேற்று  நடந்ததை எங்களால் மறக்க முடியவில்லை  சார் ! பத்திமூன்றுக்கு  ஏன் சார் இந்த நிலைமை வந்தது ? என ஆவலோடு கேட்டனர்

அதற்கு பல காரணங்கள் உள்ளன .இயேசு கிறிஸ்துவின் கடைசி விருந்தில் கலந்து கொண்டவர்கள் பதிமூன்று பேர் என்பதால்தான் அதற்கு இத்தகைய  சோகமுடிவு நிகழ்ந்ததாக கூறுகிறார்கள்   .அதேபோல் ஒரு பிரான்ஸ் நாட்டு மன்னர் பதிமூன்றாம்  தேதி ஒரு ஆணை பிறப்பித்தான் .அதன்படி மதப்பழமை வாதத்திற்கு எதிராக செயல்படுபவர்களை தேடித் தேடி அழித்தான் . ஆனால் அந்த மன்னனால் மீண்டும் பதவியேற்கவோ,அவனுடைய ஏராளமான சொத்துக்களை மீட்கவோ முடியவில்லை .இதற்கும் இந்த பதிமூன்றாம் தேதி போட்ட உத்தரவுதான் காரணம் என்கிறார்கள் .சார் சார் இதெல்லாம் நம்பும்படியாகவும் உள்ளதே என்ன செய்வது என்று கேட்டனர்.நானோ பதிலை பிறகு சொல்கிறேன் இன்னொரு நார்வே நாடு கதையைக்  கேளுங்கள் என்றேன் .மாணவர்கள் தலையை ஆட்டி கேட்க ஆரம்பித்தனர்

கடவுளின் விருந்து மாளிகையாகப் போற்றப்படும் , அத்தகைய உயர்ந்த அறையில் , அந்நாட்டில் கடவுளுக்கு இணையாக மதிக்கப்படும் பெரிய மனிதர்களுக்கு விருந்து நடந்து கொண்டிருந்தது .அப்போது லோகி எனும் தேவதை உள்ளே நுழைந்து , ஏற்கனவே பனிரெண்டுபேர் விருந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்க ,பதிமூன்றாவதாக  இந்த லோகி தேவதை உள்ளே நுழைந்த போது, அந்த விருந்திலிருந்த ஒளியும்,அமைதியும் நிறைந்த பால்டர் தேவதை திடீரென இறந்து போனாள்.இதுவும் இது போன்ற பதிமூன்றால் வந்தது என்றால் நம்ப முடிகிறதா ? மாணவர்களே !

இது போன்ற பல கதைகள் உள்ளன .ஆனால்  நாம் என்ன புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால் , இச்சம்பவங்கள் யாவும் பெரிய மனிதர்கள் வாழ்வில் நடந்ததாக உள்ளன .உண்மையில் இது போன்ற சம்பவங்கள் நடக்க வில்லையென்றாலும்  அல்லது இட்டுக்கட்டி  சொல்லப்பட்டாலும் , சாதாரண மக்களை பாதிக்கவே செய்வும் .ஒரு கெட்ட சம்பவம் நடந்து விட்டால் , அதுபோல நமக்கும் நடந்து விடுமோ  என்ற அச்சம் மனதில் எழுந்து விடுகிறது .இந்த அச்சம்தான் இதுநாள்வரை இந்த பதிமூன்று மூலம் வளம் வந்து கொண்டிருக்கிறது .

எனவே மாணவர்களே!  ஒரு கெட்ட சம்பவம் நடந்துவிட்டால் அதுபோலவே பல சம்பவங்கள் அனைவருக்கும் தொடரும் என நம்புவதற்கு அறிவியல் ரீதியாக உதாரணம் ஏதும் இல்லை .எனவே அச்சத்தை நாம் தவிர்க்க வேண்டும் .”அச்சம் தவிர் ”  என புதிய ஆத்திச்சூடி எழுதிய பாரதியின் வரியே இதற்கு நல்ல பதிலாக வருகிறது .எனவே அச்சம் தவிர்த்து அறிவியல் ரீதியாக சிந்தித்தால் உண்மை விளங்கும் , என்ன மாணவர்களே சரிதானே!  நாளை பார்க்கலாம்,  என்று வகுப்பை முடித்து வெளியே வந்தேன் . மனதிற்கு நிம்மதியாக இருந்தது .









Wednesday, March 28, 2018

வாழைப்பழக் கனவு

ன்று நிறைய வாழைப்பழங்கள் வாங்கி வந்திருந்தார் அப்பா . அதில் ஒரு வாழைப்பழத்தை எடுத்து உண்ண ஆரம்பித்தேன் . அதற்குள் எனது  அம்மா வந்துவிட்டார் .வாழைப்பழங்களைப் பார்த்தயுடன், “அய்யோ இந்த வாழைப்பழங்கள் நன்றாக பழுத்திருக்கிறதே!  நாளைக்கு வைத்தால் அழுகிவிடும்”   எனக்கூறி ,வாழைப்பழங்களை சிறிது சிறிதாக நறுக்க சொன்னாள்.
உடனே நான் வாழைப்பழத்தை எடுத்து  நறுக்க ஆரம்பித்தேன் .அப்போதுதான் நான் கவனித்தேன், வாழைப்பழத்தின் நடுவில் கரும்புள்ளிகள்  இருப்பதை. ஏன் நடுவில் கரும்புள்ளிகள் இருக்கின்றன  என அம்மாவிடம் கேட்டேன்  .மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கின்ற உனக்கு இந்த ஆராட்சியெல்லாம் எதுக்கு? என கேட்டபடியே, நறுக்கிய வாழைப்பழ துண்டுகளின் தோலை நீக்கி பிசைய சொன்னாள். பின்னர் வெல்லமும் தேங்காய் துருவலும் போட்டு நன்றாக குழையும்படி கிண்டினாள். அப்புறம்  காய்ந்த திராட்சை , கல்கண்டுகளை மேலும் போட்டு கலந்து உண்ணும்படி சொன்னாள். இது பஞ்சமிருதம் போல இருக்கே  என்று சொல்லி சாப்பிட்டேன் .நெஞ்சிவரை இனித்தது .
மறுநாள் எனது அப்பா மார்கெட்டுக்கு  அழைத்து சென்றிந்தார் .அங்கே பழங்கள் விற்கின்ற கடை வழியே  சென்றோம் .நிறைய பேரிச்சம் பழ கொட்டைகள்  வழியில் கொட்டப்பட்டிருந்தன .இவ்வளவு கொட்டைகளா? எனக்கு ஒரே ஆச்சரியமாக இருந்தது .அதற்கு பக்கத்து கடையில்தான் பேரீச்சம்பழத்தைக் கீறி கொட்டைகளை வெளியே எடுத்து போட்டபடியே  இருந்தனர் .ஏன் கொட்டைகளை எடுக்கிறார்கள் ?என்று அப்பாவிடம் கேட்டேன் .கொட்டைகளை நீக்கி வெறும் பழத்தை மட்டும் பேக் செய்து விற்பதற்காக என்றார் . அது சரிப்பா எல்லா பழத்திற்கும் கொட்டை இருக்குமா ? என்று கேட்டேன் .வந்த வேலையை முதலில் பார்ப்போம் .உனக்கு பதில் சொல்ல நேரமில்லை ,என் கூறி என்னை இழுத்துக் கொண்டு போனார் .பழங்கள் , காய்கறிகள் வாங்கிய பிறகு வீடு திரும்பினோம் .
அன்று இரவு வீட்டுப்படங்கள் முடித்து அம்மா பக்கத்தில் படுத்துக் கொண்டேன் .வாழைப்பழத்தின் கரும்புள்ளிகள் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வர சற்று நேரத்தில் தூங்கிவிட்டேன் .
ஒரு பெரிய வாழைத்தோப்பு ஓடிக்கொண்டேயிருக்கிறேன் நான் .வழியில்  ஒரு வாழைமரம் வாழைப்பழ குலை தாங்காமல் ஒடிந்து விழுந்துகிடந்தது .அந்த வாழை மரமோ அளவில் பெரிதாக இருந்தது .வாழைப்பழங்களும் பெரிது பெரிதாக இருந்தன . நன்றாக பழுத்து இருந்ததால் வாசனை ஆளைத் தூக்கியது .உடனே வேகமாக ஒரு வாழைப்பழத்தை எடுத்து கடித்தேன் .அவ்வளவுதான் பல்லு உடைந்து விடும்போல இருந்தது . தாங்க முடியாதவலி. பழத்தை நசுக்கிப்  பார்த்தால் உள்ளே  பேரீட்சசைபழக்  கோட்டையைப் போல கொட்டைகள் இருந்தன . இன்னொரு பழத்தை எடுத்து பார்த்தேன் .அதிலும் கொட்டைகள் இருந்தன .எனக்கோ ஆச்சர்யம்  தாங்க வில்லை , கொட்டைகளை எடுத்து நிறைய  வைத்துக் கொண்டேன் .
வாழைப்பழத்தோப்புல யாருடா திருட்டுப்பையன் ! அவனை பிடிடா! என்று யாரோ ஒருவர் ஓங்கி குரல் கொடுத்தபடியே என்னை விரட்டினார். நான் அம்மா என்று கத்த ஆரம்பித்தேன் .
சற்றே விழிப்பு வர எழுந்து உட்கார்ந்து கொண்டேன் .அம்மாவும் அப்பாவும் நன்றாக துங்கிக்கொண்டிருந்தனர். நான் கண்டது கனவுதான் என்றாலும் ஒரே படபடப்பாக இருந்தது .எழுந்து சென்று தண்ணீர் குடித்துவிட்டு மீண்டும் படுத்துக்கொண்டேன் .
மறுநாள் காலை பள்ளிக்கு சென்றதும் எனது அறிவியல் ஆசிரியரைத் தேடினேன் .அவரோ என்னை பார்த்துவிட்டார் .உற்சாகமாக என்னை வா என்றுஎன்று அழைத்து அமரும்படி சொன்னார் . சார் ! எனக்கு ஒரு சந்தேகம். வாழைப்பழத்திற்கு ஏன் சார் விதையில்லை? என்று கேட்டேன் ஏன் இந்த சந்தேகம் என்றார் .நான் நடந்ததையெல்லாம்  ஒன்று விடாமல் மெதுவாக சொன்னேன் .
அவரோ அமைதியாக கேட்டபடியே ,யோசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார் .ஆம் உனது கேள்வி நியாயமானதுதான் .இப்படி யாரும் என்னை கேள்வி கேட்டதில்லை .உனது சிந்தனைக்கு முதலில் எனது வாழ்த்துக்களை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன் என்றார் .எனக்கோ சந்தோஷமாக இருந்தது .

ஒரு காலத்தில்  காட்டு வாழை மரத்தின் பழங்களில் விதைகள் இருந்தது உண்மைதான்  என்றார் . தற்போது நீ விதையில்லாத திராட்சை பழத்தை பார்த்திருக்கிறாய் அல்லவா?. இது அறிவியலாளர்கள் உருவாக்கியது . ஆனால்  வாழைமரத்தை பொறுத்தவரை, காலப்போக்கில் தற்செயலாக   நடந்த மாற்றத்தால் விதையில்லா வாழைமரம் உருவாகியது என அறிவியலாளர்கள் கூறுகின்றனர். காட்டுவாழை  விதையில்லா வீட்டு வாழையாக இன்று நமக்கு உதவுகிறது. என்று ஆசிரியர் அன்பாக எடுத்து கூறி என்னை தெளிவுபடுத்தினார் . அவருக்கு நன்றி சொல்லி வகுப்பிற்கு புறப்பட்டேன் . எனக்கே என்மீது பெருமையாக இருந்தது .அலைமோதிய மனதும் அமைதியானது .

Tuesday, March 13, 2018

உயிரின் அடுக்கு







           உயிரின் அடுக்கு

மலைகளை  பாராய்!   மலைகளை  பாராய்!
மவுனமாய்  அமர்ந்திருக்கும்  மலைகளை  பாராய்!

மேடு  பள்ளங்களைக்  காட்டி  நிற்கும்
காட்டையே  தன்மேல்  வளர்த்திருக்கும்!

நீளமாய்   உயரமாய்  வளர்ந்திருக்கும்
வளமான  சுனைநீரை  வைத்திருக்கும்!

வளைந்து  நெளிந்து  சுற்றி வரும்
வகைவகையாய்  உயிர்களை வளர்த்து வரும்!

புவிமேல்  ஓவியமாய்  படர்ந்திருக்கும்
பறவைகள்  வாழ்ந்திடவே  இடம்  கொடுக்கும்!

மலைகள்  வெறுமனே  பாறைகள்  அல்ல
பல்லுயிர்  குடும்பத்தின்  அடுக்கு  வீடாகும்!


Sunday, October 21, 2012

குழல்விளக்கு குமரேசன்

குழல்விளக்கு குமரேசன்

 மாணவர்கள் அனைவரும் குமரேசனை ‘குழல்விளக்கு குமரேசன்’ என்றுதான் அழைப்பார்கள். எந்த கேள்வி கேட்டாலும் அவனால் சட்டென பதில்சொல்லமுடியாது, சற்று தாமதமாகத்தான் பதில் வரும். முன்பெல்லாம் மாணவர்கள் அவனை ‘டியூப்லைட்’ என்றுதான் அழைத்தார்கள். தமிழாசிரியர்தான் ‘குழல்விளக்கு குமரேசன்’ என தமிழ்படுத்தினார். தற்போது ‘கு.கு’ என்று சுறுக்கமாக  அழைக்கத்தொடங்கிவிட்டார்கள். 
குமரேசன் இதற்கெல்லாம் வேதனைப்படுகிற மாணவன் அல்ல.ஆனால் இதை எப்படி எதிர்கொள்வது என சிந்திக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். ஒருநாள் அறிவியல் ஆசிரியர் அங்கமுத்து பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தபோது, அந்த வகுப்பறையிலிருந்த குழல்விளக்கு விட்டுவிட்டு எரிந்துகொண்டிருந்தது. உடனே எல்லோரும் குமரேசனைப் பார்த்து, ‘கு.கு உன்னைப்போலவே இந்த குழல்விளக்கு பேசுவதைப்போல இருக்குடா’, என கிண்டலடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். உடனே குமரேசன் எழுந்தான், ‘என்னைக் கிண்டலடிப்பது இருக்கட்டும்; குழல்விளக்கு ஏன் விட்டு விட்டு எரிகிறது? அதனோடு சேர்ந்து ஒரு ஒலி வருகிறதே அது எதனால் என சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம்’ என்றான். ‘மின்சாரம் குறைவாக வருவதால் இப்படி விட்டி விட்டு எரிகிறது’  என சக மாணவர்கள் எழுந்து ஒரே குரலில் பதில் சொன்னார்கள். இதற்கு நீங்கள் எளிதாக பதில் சொல்லிவிடுவீர்கள் என எனக்கும் தெரியும். இதுவல்ல என் கேள்வி,‘ குண்டு விளக்கானது இணைப்பு கொடுத்தவுடனே எரிகிறது.ஆனால் குழல்விளக்கு ஏன் தாமதமாக எரிகிறது? இதற்கு பதில் சொல்லுங்கள் பார்ப்போம்’ என்றான் குமரேசன்.
‘குண்டுவிளக்கு சிறியதாக இருக்கிறது; குழல்விளக்கு பெரியதாக இருக்கிறது’ என ஒரு மாணவன் பதில்சொன்னான்.‘இது சரியான பதில் அல்ல. அறிவியல் பூர்வமாக சரியான பதில் வேண்டும்’ என்றான் குமரேசன். உடனே மாணவர்கள்  அனைவரும், அறிவியல் ஆசிரியரைப் பார்த்து,‘ ஐயா நீங்களே பதில் சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம்’. என்றனர். ஐயா நீங்கள் பதில்சொல்லக்கூடாது.என்னை கிண்டல் செய்கிற இவர்கள்தான் பதில்சொல்லவேண்டும்’ என உறுதியாக சொன்னான் குமரேசன்.
‘குமரேசன் நல்ல சிந்தனையைத் தூண்டிவிட்டுள்ளான். இதற்கு நீங்கள்தான் பதில் தேட வேண்டும்.’ என்றார் ஆசிரியர் அங்கமுத்து.
 மாணவர்கள் அமைதியாகிவிட்டனர். இரண்டு நாளில் பதில் சொல்வதாக சவால் விட்டனர். நீங்கள் பதில் சொல்லும்வரை என்னை கு.கு என அழைக்கக்கூடாது என்றான் குமரேசன். அனைவரும் சரி என்று தலையாட்டினார்கள்.
‘உங்களின் பிடிவாதம்  அறிவுத்தேடலை நோக்கிச் சென்றதில் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். சரியான விடையை கண்டுபிடியுங்கள் பார்க்கலாம்’ என்று ஆசிரியரும் உற்சாகப்படுத்தினார். மாணவர்கள் வகுப்பு முடிந்து சென்றதும் பள்ளிக்கூடம் முழுவதும் இதுவே பேச்சாக மாறிப்போனது. குழல்விளக்கு ஏன் உடனே எரியவில்லை என ஒருவரை ஒருவர் கேட்டுக்கொண்டனர். மாணவர்கள் புத்தகத்தைப்புரட்ட ஆரம்பித்துவிட்டனர்.
இப்படி விவாதம் கிளம்பியது குமரேசனுக்கு சந்தோசமாக இருந்தாலும்,உண்மையில் இவனுக்கும் பதில் தெரியாது. ஏதோ ஒரு வேகத்தில் இப்படி ஒரு கேள்வியை எழுப்பி விட்டான்.மாணவர்கள் விடைகண்டு பிடிப்பதற்கு முன்பாக இவன் விடை கண்டுபிடித்தாக வேண்டும்.
யாரைக்கேட்பது?எங்கே தேடுவது? இவனும் சுறுசுறுப்பாகிவிட்டான்.
பள்ளிக்கூடத்திற்கு அருகிலுள்ள குழல்விளக்கு சரிசெய்யும் கடையை நோக்கிச் சென்றான். கடையின் உரிமையாளர் இவனுக்கு தெரிந்தவர்தான். அவருக்கு வணக்கம் சொல்லியபடியே கடையில் அமர்ந்தான். கடை முழுவதும் குழல்விளக்கு மயமாக இருந்தது. குழல்விளக்கைத்தாங்கி பிடிக்கும் பட்டிகள், இயக்கிகள், நிலைநிறுத்திகள் கடையின் உள்ளே வரிசையாக  அடுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன.
என்ன கடையையே உற்றுப்பார்க்கிறாய்,‘குழல்விளக்கு வேண்டுமா’? என்றார் கடைக்காரர். குழல்விளக்கு வேண்டாம் ஆனால் அது எப்படி வேலை செய்கிறது என தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்,’என்றான். ஓ இவ்வளவுதானா? என பேச ஆரம்பித்தார்.
“நாம மின்இணைப்பைக் கொடுத்தவுடனே சில வினாடிகள் கழித்து  குழல்விளக்கு எரிவதை நீ பார்த்திருப்பாய். இதற்கு மின்சாரம் மட்டும் போதாது, கூடவே இயக்கியும்[startor] நிலைநிறுத்தியும்[ballest] தேவைப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், குழல்விளக்கில் உள்ள ஆனோடு ,கேத்தோடுகளுக்கு அதிக மின்னழுத்தம் தேவைப்படுகிறது. இதை  தொடர்ந்து நிலையாகக்கொடுப்பத்ற்கு நிலைநிறுத்தி பயன்படுகிறது. நிலைநிறுத்தியிலுள்ள மின்மாற்றி மின்னழுத்தத்தை தொடர்ந்து உருவாக்க இயக்கியின் துணைத் தேவைப்படுகிறது. இயக்கியின் உள்ளே உள்ள அமைப்பு தொடர்ந்து மின்சாரத்தை விட்டுவிட்டு தருகிறகிறது.இந்த தன்மை நிலைநிறுத்தில் மின்னழுத்தத்தை அதிகமா தூண்ட உதவுகிறது. இதனால் ஆனோடு,கேத்தோடுகள் அதிகமினழுத்தம்பெற்று தொடர்ந்து ஒளியை உமிழ்கிறது,” என நீண்ட விளக்கம் கொடுத்தார் கடைக்காரர்.
குமரேசனுக்கு ஒரே ஆச்சரியமாக இருந்தது. உங்களால  எப்படி இவ்வளவு அழகா சொல்லமுடியுது? என  கடைக்காரரைப் பார்த்து கேட்டான் குமரேசன். தம்பி நானும் இது பற்றி படித்திருக்கிறேன்,அதோடு என்னோட என் சொந்த அனுபவமும் சேர்ந்ததால்தான்  இவ்வளவு தூரம் என்னால் விளக்க முடிந்தது என்றார். குமரேசனுக்கு வியப்பாக இருந்தது. இது ஏதே மின்இணைப்பைக் கொடுத்தவுடன் எரிகிற விசயமில்லை என்பதை தெரிந்துகொண்டான். அவர்மீது இன்னும் மதிப்புக்கூடியது.
 மின் இணைப்புக்கொடுத்தவுடன் குண்டுவிளக்கைப் போல சட்டென எரியாமல் சற்று நேரம் எடுத்துக்கொள்வதற்கான காரணத்தைக் கண்டுபிடித்ததைப் போல இருந்தது குமரேசனுக்கு. இதற்குள் இவ்வளவு இணைப்பு வேலைகள் உள்ளதா என வியக்கவும் செய்தான். இப்பொழுதே விடைகிடைத்துவிட்டதைப்போல இருந்தாலும், மேலும் தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமானான்.
மறுநாள் வகுப்பிற்கு போனபோது, மாணவர்கள் இவனை சூழ்ந்துகொண்டனர். குழல்விளக்கு எப்படி எரிகிறது தெரியுமா என ஒவ்வொருவரும் பேச ஆரம்பித்துவிட்டனர். ஆனோடு, கேத்தோடு, மின்னழுத்தம் என அறிவியல் வார்த்தைகள் வந்து விழுந்துகொண்டே இருந்தன. இவற்றையெல்லாம் பார்த்துகொண்டிருந்த அறிவியல் ஆசிரியர் அங்கமுத்து மாணவர்களை நோக்கி வந்தார். அவரும் அவர்களொடு சேர்ந்து விவாதத்தில் கலந்துகொண்டார். ஆசிரியர் வந்ததும் விவாதம் சூடுபிடித்தது.  கிட்டதட்ட மாணவர்கள் அனைவரும் விடையை கண்டுபிடித்தது விட்டார்கள். ஆசிரியர் மிகவும் மகிழ்ந்து போனார். குமரேசனை ஆசிரியர் மனதார பாராட்டினார். சக மாணவர்களும் பாராட்டினார்கள்.
இப்பொழுதெல்லாம் மாணவர்கள் குமரேசனை கு.கு என அழைக்க மறந்துவிட்டார்கள்.
ஆனால் குமரேசன் மாணவர்களை கேள்வி கேட்பதை விடவில்லை. குழல்விளக்கில் எப்படி ஒளி வெண்மையாக வருகிறது ? என அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டான். மாணவர்கள் விடைதேட ஆரம்பித்துவிட்டனர். நீங்களும் சிந்திக்க ஆரம்பித்து விட்டீர்களா?. 



Sunday, October 16, 2011

எது நல்ல உப்பு?

ரண்டு இட்லி கொண்டு வரச்சொல்லிவிட்டு அந்த உணவகத்தில் காத்திருந்தேன். அப்பொழுது எனது எதிரே ஒருவர் வந்து அமர்ந்தார். அவர் ஆறுமுகம் ஆசிரியர் என்பதை உடனடியாக அடையாளம் தெரிந்துகொண்டு ‘வணக்கம் ஐயா’! என்றேன். அவரும் என்னை உற்றுக் கவனித்து, அடடே தமிழ்ச்செல்வனா! என்றபடியே எனது கையைப் பிடித்து குலுக்கினார்.

அவர் எனக்கு பத்தாம் வகுப்பு அறிவியல் ஆசிரியராக இருந்தவர். அவரோடு உணவருந்தி கொண்டே பேசுகிற இந்த பொன்னான வாய்ப்பை நினைத்து எனக்கு பெருமையாக இருந்தது. ஏனெனில் அவர் எப்பொழுதும் வகுப்பறையைத் தாண்டி பல புதிய செய்திகளை அறிவியல் வழியில் பேசக்கூடியவர்.

அவருக்கும் சேர்த்து இட்லி கொண்டுவரச் சொல்லிவிட்டு ஆறுமுகம் ஆசிரியரோடு பேச ஆரம்பித்துவிட்டேன்.

இருவரும் நலம் விசாரித்து கொண்ட பிறகு, பிரபலமான அந்த உணவகத்தின் ருசி பற்றிய பேச்சு வந்தது. “ருசி எல்லாம் சரிதான், ஆனால் உப்பின் சுவைதான் இங்கு கூடுதலாக இருக்கும்”.என்றேன் நான்.

ஆமாம் நானும் இங்கு பலமுறைச் சாப்பிட்டிருக்கிறேன். இங்கு மட்டுமல்ல பொதுவாக உணவகங்களில் உப்பு சற்று கூடுதலாகத்தான் இருக்கிறது. இந்த சுவை எப்பொழுதும் அளவோடு இருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வே இல்லாதவர்களாக நாம் இருக்கிறோம். அதோடு நாம் சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பையே பயன்படுத்துகிறோம். இதெல்லாம் சரியா என நாம் சிந்திப்பதில்லை”. என்றார் ஆசிரியர். அவரின் அன்புக்குறிய மாணவனாகிய என்னிடம் ஏதோ புதிய செய்தியைச் சொல்லப்போகிறார் என்ற ஆவலோடு நானும் அவரோடு விவாதிக்க ஆரம்பித்தேன்.

என்ன ஐயா! இதற்கு நாம் என்ன செய்வது! எப்பொழுதும் போலதான் உப்பை போடுகிறோம்! என்று எளிதாக சொல்லிவிடுவார்கள்? என்றேன் நான்.

உடலுழைப்பு குறைவாகவும் வேலை பளு அதிகமாகவும் உள்ள தற்போதைய சூழ்நிலையை நாம் கணக்கில் எடுத்து கொள்ள வேண்டாமா?. தற்போது நமக்கு உயர் இரத்த அழுத்தம், உடல் பருமன், சிறுநீரக நோய்கள், ஆஸ்துமா மற்றும் இரைப்பைப் புற்று போன்ற பல்வேறு நோய்கள் உப்பு அதிகம் எடுத்துக்கொள்வதால் ஏற்படுகிறது என்பதை செய்தித் தாள்களில் நாம் தினமும் படிக்கிறோம். ஆனால் படித்துவிட்டு எப்பொழுதும்போல் உப்பைப் பயன்படுத்தினால் எப்படி? இது நமது உடலுக்குத் தேவையான சரியான அளவா என நாம் தெரிந்துகொண்டு பயன்படுத்துகிறோமா? அதேபோல் பல்வேறு நிறுவனங்களில் முன்பே தயார் செய்யப்பட்டு கடைகளில் விற்கப்படும உணவுப் பொருட்களில் சரியான அளவில் உப்பு இருக்கிறதா? அல்லது கூடுதலாக இருக்கிறதா என்பதை தெரிந்து கொண்டோமா? என அடுக்கடுக்காக கேள்விகளை என்னை நோக்கி வீசினார்.

இவ்வளவுதூரம் நான் யோசித்ததில்லை. ஆசிரியரின் கேள்விகள் அம்பாக என்னைத் தைத்தன. பிள்ளைகள் ஆவளோடு கேட்கிற உருளைக்கிழங்கு சீவல் போன்ற பல்வேறு பாக்கெட் உணவு பொருட்களில் உப்பின் சுவை அதிகம் இருந்தும் அதைப்பற்றி யோசிக்காமல் வெறுமனே பலநேரங்களில் நான் இருந்திருக்கிறேன். வீடுகளிலும் உப்பைக் குறைத்து பயன்படுத்த வேண்டுமென நான் வற்புறுத்தியதில்லை.

மெல்ல ஆசிரியரின் முகத்தைப் பார்த்தேன். அருகருகே நாங்கள் இருந்தாலும் அவரின் சிந்தனையிலிருந்து எவ்வளவு தூரம் நான் விலகி இருக்கிறேன் என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது.

அதற்குள் சூடாக வந்த இட்டிலியை சாம்பாரில் தொட்டுச் சுவைத்தப்படியே பேசலானார்.

“மனித இனம் கிட்டத்தட்ட ஐம்பது லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே உப்பைப் பயன்படுத்த தொடங்கிவிட்டனர். குறிப்பாக உப்பின் சுவையை நாக்கு உணர்ந்திருந்தாலும், அது கட்டாயம் தேவை என்கிற எண்ணம் மூளையில் ஆழ பதிந்துபோய் இருப்பதால் நாம் உப்பை மிகவும் விரும்புகிறோம். விலங்கினங்களுக்கு உப்பு பற்றாக்குறை ஏற்பட்டால், அவை உப்பைத் தேடி பயணம் மேற்கொள்ளும். உப்பைத்தேடி சுவைத்தப்பிறகே அவை திருப்தி அடையும். நமக்கும் உப்பில்லாமல் சாப்பிட பிடிப்பதில்லை. கொஞ்சம் நாள் உப்பில்லாமல் பத்தியமிருந்தால் நாக்கு உப்பையே தேடிக் கொண்டிருப்பதை, நாமே அனுபவத்தில் புரிந்திருக்கிறோம். நமது முன்னோர்களும் இலையில் உணவு பரிமாறும்போது உப்பையே முதலில் வைப்பது பழக்கமாய் வந்திருக்கிறது. உப்பிற்கே முதல் மரியாதை தந்திருக்கின்றனர். உப்பு உயிர் வாழ்வதற்கு மிக அவசியத்தேவை என்பதை நமது முன்னோர்கள் உணர்ந்தே வந்துள்ளனர். உப்பு பதிணான்காயிரம் வகைகளில் பயன்படதக்கதாக உள்ளது என்கிறார்கள். இருந்தாலும் இன்றைக்கு நாம் உப்பை அறியியல் ரீதியாக புரிந்துகொள்ளவேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளதை தெரிந்து செயல்படவேண்டும்” என்றார் ஆசிரியர்.

அவரின் பேச்சு உப்பைப் போலவே சுவையாக இருப்பதால் மேலும் நான் கவனமாக கேட்கத் தொடங்கினேன்.

உப்பு என்பது சோடியம் குளோரைடு என்ற அறியியல் பெயரால் அழைக்கப்படுவது அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒன்றுதான்.ஆனால் உப்பு என்பதில் சோடியம் என்பதே மிக முக்கியமானதாகும். இந்த சோடியமே ஒவ்வொரு மனித செல்லின் ஆரோக்கியத்திற்கு முக்கியமானதாக செயல்படுகிறது. இது ஒவ்வொரு செல்லுக்கிடையே உள்ள நீர்மத்தை உட்புகவைப்பதில் பெரும் பங்காற்றுகிறது. குறிப்பாக செல்லின் வெளிப்புறப்பகுதி செயல்பாட்டிற்கு இதுவே காரணமாகும். செல்லின் உட்புற செயல்பாட்டிற்கு பொட்டசியம் காரணமாக இருக்கிறது. சோடியமும் பொட்டாசியமும் தேவையான அளவில் ஒவ்வொரு செல்லிலும் மாறாமல் இருந்தால் மட்டுமே ஒவ்வொரு செல்லும் தன் வேலையைச் சரியாக செய்து, சத்துக்களை உருவாக்கவும் கழிவுகளை வெளியேற்றவும் முடிகிறது. சோடியமும் பொட்டாசியமும் குறைந்தாலோ அல்லது அதிகமானாலோ செல்கள் பாதிக்கப்பட்டு உடல் ஆரோக்கியம் வெகுவாக பாதிக்கப்படும்.மேலும் உடலில் உள்ள இரத்தத்திற்கும் , இரத்தத்திற்கு தேவையான வெள்ளை அணுக்களை எடுத்துவரும் திரவத்திற்கும், இரைப்பையில் அமிலம் சுரப்பதற்கும், புரோட்டின் உணவு செரிப்பதற்கும், தசைகள் சரியாக சுருங்கவும், நரம்புகள் செயல்படவும் உடலில் உள்ள திரவ நிலை,அமிலத்தன்மை போன்றவைகளை நிலையாக வைத்திருக்கவும் சோடியம் மிக முக்கியத் தேவையாகும். எனவே நமது உடல் எளிதாக எடுத்துக்கொள்கிற நல்ல சோடியமே நமக்கு தேவையாகும்.

நீங்கள் சொல்வதைப் பார்த்தால் உப்புக்கு இவ்வளவு பயன்பாடா என வியக்கத் தோன்றுகிறது.அதற்குள் நானும் ஆசிரியரும் இட்டிலியை சாப்பிட்டு விட்டோம்.அடுத்ததாக பூரி சாப்பிடலாம் என்றார் ஆசிரியர்.எனக்கும் சேர்த்து பூரிக்கு சொல்லிவைத்தேன். அது சரி ஐயா!அதென்ன நல்ல சோடியம்? அப்ப கெட்ட சோடியம் இருக்கிறதா? என்று கேட்டேன்.

இயற்கையில் கிடைக்கும் உப்பையே நமது உடல் எளிதாக கிரகித்துக்கொள்கிறது. நாம் தற்போது கடைகளில் வாங்கி பயன்படுத்தும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பு சரியானதா என கேள்வி எழுகிறது. ஏனெனில் உப்பை சுத்திகரிப்பு செய்யும்போது கிட்டத்தட்ட அறுபதிற்கும் மேற்பட்ட தனிமங்களையும், உடலுக்கு தேவையான சில சத்துக்களையும் நாம் இழக்கிறோம். அதுமட்டுமல்ல உப்பைச் சுத்திகரிப்பு செய்யும்போது ஏற்படும் அதிகப்படியான வெப்பம் உப்பை வெகுவாகப் பாதிக்கிறது. சோடியம் அலுமினோ சிலிகேட் , அலுமினோ கால்சியம் சிலிகேட் போன்ற வேதியியல் பொருட்களைக் கொண்டு உப்பு சுத்திகரிக்கப்படுவதால் , இதிலுள்ள அலுமினியமும் உப்பில் தங்கிவிடுகிறது. இது நமது உடலில் அதிகமாக சேருகிறபோது உடலுக்குக் கேடாக மாறுகிறது. அதோடு மட்டுமல்லாமல் உப்பின் இயற்கையான சுவையையும் இது கெடுத்து விடுகிறது. இதை சரி செய்ய சுத்திகரிக்கப் பட்ட உப்பில் சிறிதளவு சர்க்கரையும் சேர்க்கப்படுகிறது. எனவே சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பு சாதாரண உப்பிலிருந்து வெகுவாக விலகியே இருக்கிறது. அதாவது சாதாரண உப்பு நமது உடலுக்கு செய்த இன்றியமையாத வேலைகளை இந்த சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பால் செய்ய முடியாமல் போகிறது. இதனால் நமது உடல் பல்வேறு நோய்களுக்கு இலக்காகிறது. எனவே நாம் சுத்திகரிக்கப்படாத சாதாரண உப்பையே பயன்படுத்த வேண்டும். இப்படித்தான் நல்ல சோடியம் கெட்ட சோடியமாக மாற்றப்பட்டுவிட்டது.

ஆரோக்கியம் என்ற பெயரில் தற்போது பயன்படுத்தப்படும் இந்த சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பை நாம் தொடர்ந்து பயன்படுத்தக்கூடாதா? என்று ஆர்வத்தோடு கேட்டேன். “ஆம்! கண்டிப்பாக கூடாது.அதுமட்டுமல்ல இது நடைமுறயில் தேவையான அளவுக்கு அதிகமாகவே நாம் உட்கொள்கிறோம்.”என்றார் ஆசிரியர்.

நான் ஆசிரியரின் முகத்தை கவனத்துடன் ஆழமாக பார்த்தேன். அதற்குள் சூடாக வந்த பூரியின் மீது கவனம் சென்றது. மெல்ல சாப்பிட ஆரம்பித்தோம்.அவரே என் கேள்விக்கு பதில் சொல்லத் தொடங்கினார்.

நான் ஆரம்பத்தில் கூறியதுபோல , ‘உப்பைப் பற்றிய உணர்வே இல்லாதவர்களாக நாம் இருக்கிறோம்’ என்ற வார்த்தையின் அர்த்தத்தை நாம் இன்னும் ஆழமாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதாவது சுத்திகரிக்கப்படாத சாதாரண உப்பே நமது உடலுக்கு ஏற்றதாகும். உணவுக்கு சுவை கூட்டமட்டுமல்ல, உணவு பொருட்களைப் பதப்படுத்தவும் பாதுகாக்கவும் அந்த காலத்திலிருந்தே உப்பு பயன்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது. கர்ப்பப்பையின் பனிக்குடத்தில் உள்ள உப்பு நீரே குழந்தை பாதுகாப்பாக வளர உதவுகிறது. உடலில் இரத்தம் உள்ளிட்ட நீர்மங்கள் யாவற்றிலும் உப்பு கலந்தே காணப்படுகிறது. எனவே உப்பு இயல்பாகவே நம்மோடு கலந்தே உள்ளது.

அது சரி ஐயா! அப்ப உப்பின் சிறப்புத் தன்மைகள் என்ன,கொஞ்சம் விரிவாகச் சொல்லுங்க ஐயா?என்றேன்.

சாதாரண கடலுப்பில் சோடியம் குளோரைடு 98% சதவீதமும் இதர உப்புகள் (தனிமங்கள் ) 2% சதவீதமும் உள்ளன. இந்த 2% சதவீதத்தில் எண்பது(80) இதர உப்புகள் உள்ளன. என்ன ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா? கடல் தண்ணீரை நம்மால் செயற்கையாக உருவாக்க முடியுமா? இதுதான் இயற்கை நமக்கு அளித்த மிகப்பெரிய கொடை. இது கடல் தாவரங்கள், விலங்குகள் மற்றும் மனிதர்கள் உயிர் வாழ்வதற்கு உறுதுணையாக தொடர்ந்து இருந்து வந்துள்ளது. உப்பு என்பது இந்த 2% சதவீத இதர உப்புகளும் சேர்ந்ததுதான். இந்த இயற்கையான உப்பை எதற்கு நாம் சுத்திகரித்து பயன்படுத்தவேண்டும். இதனால் நமது உடலுக்கு எவ்வளவு பெரிய இழப்பு ஏற்படுகிறது தெரியுமா? இந்த 2% சதவீத இதர உப்புகளில்தான் உயிர்காக்கும் மிக முக்கிய தனிமங்கள் அடங்கியுள்ளன. என்ன ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா? இதில் சல்பர், மெக்னீசியம், பொட்டாசியம், கால்சியம், சிலிகான், கார்பன், இரும்பு, அலுமுனியம், பிரசோடைமியம், ஸ்டோன்டியம், துத்தநாகம், தாமிரம், இர்பியம், டின், மெக்னீசியம் ,செரியம், ப்ளோரைடு, ரூபிடியம், காலியம், போரான்,டைட்டானியம், ப்ரோமைடு போன்ற பல்வேறு தனிமங்கள் உள்ளன. இத்தகைய மிக முக்கிய தனிமங்கள் இயற்கையான உப்பில் இருக்கும் போது வெறும் சோடியத்தை மட்டும் நாம் பயன்படுத்துவது இயற்கைக்கு எதிரானது அல்லவா? உப்பின் இடத்தை சோடியத்தால் எப்படி இட்டு நிரப்ப முடியும்?

ஆம்!நிச்சயமாக முடியாது. இது இயற்கைக்கு விரோதமானததுதான். இதில் சந்தேகமே இல்லை. விலை மதிப்பில்லாத உன்னதமான இந்த உப்பை விட்டு, நாம் ஏன் தூர விலகிப்போனோம்?. என்ன நேர்ந்தது இடையில்? என்று நான் ஆசிரியரைக் கேட்டேன்.

அதற்குள் “வேற என்ன வேனும் ஐயா! என்றபடியே உணவக ஊழியர் குறுக்கிட்டார். சற்று நேரம் கழித்து இரண்டு காபி கொண்டுவாங்க! என்றேன்.

அதற்குள் எனது ஆசிரியர் என்னைப் பார்த்தப்படியே பேசலானார்.

இந்தியாவில் கிட்டத்தட்ட நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் பாக்கெட்டுகளில் அடைத்து விற்கப்படுகிற இந்த சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பு புழக்கத்திற்கு வந்தது. பழைய கல்லுப்பு லேசாக கருமை படிந்த நிறத்தில் இருக்கும். சற்றே ஈரப்பிசுப்பிசுப்புடன் காணப்படும். பானைகளில் கொட்டிவைத்து பயன்படுத்தி வந்தனர். இது நீண்ட நாள்களுக்கு தாக்குபிடிக்காமல் இருக்கும். ஆனால் இந்த சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பு பார்க்க வெள்ளையாக அழகாக இருக்கும். நன்றாக தூளாக்கப்பட்ட இந்த உப்பு எளிதில் பயன்படுத்தும் வகையில் இருந்தது.இதில் ஈரப்பிசுப்பிசுப்பைப் பார்க்க முடியாது. எனவே இது மக்களை வெகுவாக கவர்ந்தது. மேலும் அயோடின் பற்றாக்குறையை மிகைப்படுத்தி பரப்புரைச் செய்யப்பட்டதால், மக்கள் இந்த அயோடின் கலந்த உப்பை பயன்படுத்துவதே ஆரோக்கியம் என கருதி வாங்கத் தொடங்கிவிட்டனர். ஆனால் அதன் பாதக அம்சங்கள் குறித்து அவ்வவ்பொழுது செய்திகள் வந்தாலும் அவை இன்னும் வலுவான கருத்தாக மாறவில்லை.

இந்த சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பு உணவு பயன்பாட்டிற்காக தயாரிக்கப்பட்டதாக தெரியவில்லை.ஏனெனில் உணவுக்கான உப்பின் பயன்பாடு மொத்த உற்பத்தியில் ஏழு விழுக்காடு மட்டுமே. மீதமுள்ள சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பு தொழிற்சாலைகளுக்குச் செல்கிறது. வெடிமருந்து, சோடா, உரம் போன்ற பல்வேறு பொருட்கள் தயாரிக்க இந்த சுத்தமான சோடியம் தேவைப்படுகிறது. இதில்தான் நிறைய லாபமும் கிடைக்கிறது. எனவே உணவு பயன்பாட்டிற்கு இந்த சோடியம் தேவையில்லை. தற்போதய சூழலில் இந்த சோடியத்தை தொடர்ந்து பயன்படுத்தினால் பல்வேறு நோய்கள் நம்மை வந்து தாக்கிக்கொண்டே இருக்கும். எனவே சுத்திகரிக்கப்படாத இயற்கை உப்பை நோக்கியே நாம் செல்ல வேண்டும்.

இயற்கையை நோக்கிச் செல்லவேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்துக்கு இடம் கிடையாது. அனால் நாம் இதை எப்படி சாதிக்கப் போகிறோம்?.என்றபடியே ஆசிரியரைப் பார்த்தேன். ஆசிரியரோ அமைதியாக பேசலானார்.

“உப்பைப்பற்றி விழிப்புணர்வை உண்டாக்க உலக அளவில் பல அமைப்புகள் செயல்படுகின்றன. குறிப்பாக “உப்பு மற்றும் சுகாதாரத்திற்கான உலக நடவடிக்கை [WORLD ACTION ON SALT AND HEALTH} எனும் அமைப்பு இரண்டாயிரத்து ஐந்திலிருந்து பல்வேறு நாடுகளில் செயல்பட்டு வருகிறது. உப்பை நாம் எந்த அளவுகளில் பயன்படுத்த வேண்டும். அளவுக்கு அதிகமாக பயன்படுத்தினால் என்னென்ன பாதிப்புகள் ஏற்படும். நமது வீடுகளில் மட்டுமல்ல , வெளியில் உள்ள உணவகங்கள் மற்றும் முன்பே தயாரித்து பாக்கெட்டுகளில் அடைத்து விற்கப்படும் அனைத்து வகையான உணவுப் பொருட்களில் எவ்வளவுச் சோடியம் இருக்க வேண்டும், போன்ற பல்வேறு அம்சங்களில் இந்த அமைப்பு தலையிடுகிறது. உப்பு குறித்த பல்வேறு செய்திகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள ஒவ்வொரு மாதமும் செய்தி மடல் வெளியிடப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்ல முன்பே தயார் செய்யப்படும் அனைத்து உணவுப்பொருட்களில் எவ்வளவு உப்பு இருக்க வேண்டும் என்பதை அறிஞர்களைக் கொண்ட குழுவை அமைத்து விவாதித்து சட்டமே இயற்றப்பட்டுள்ளது. இந்த சட்டத்தை மீறுவோருக்கு கடுமையான தண்டைனைகளும் உள்ளன. குறிப்பாக குழந்தைகளுக்காக தயாரிக்கப்படுகிற உணவுப் பொருட்களில் தேவைக்கு அதிகமாக உப்பை சேர்க்கப்படுவதை எதிர்த்து போராடிவருகிறது. தொழிற்சாலைகள், பல்வேறு உணவகங்களில் சர்வதேச உப்பின் குறைந்தபட்ச அளவுகள் பின்பற்றப் படுகின்றனவா? என்பதையும் ஆய்வு செய்து செய்திகளை வெளியிட்டு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவதோடு மட்டுமல்ல உரிய சட்டங்கள் இயற்றவும் இவ்வமைப்பு தொடர்ந்து போராடிவருகிறது.பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் இவ்வமைப்பில் உறுப்பினர்களாக உள்ளனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது” என்றார் ஆசிரியர்.

.“நாம் சாதாரணமாக நினைத்த இந்த உப்பு சட்டம் இயற்றும் அளவுக்கு பல்வேறு நாடுகளில் விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டுள்ளதை நினைத்தால் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. உப்பிற்கான அமைப்புகள் நமது நாட்டில் உள்ளனவா என தெரியவில்லையே!” என்றேன்.

அதற்குள் சூடாக வந்த காபியை ஆற்றி சுவைத்தோம்.‘ இங்கு காபி நல்லாயிருக்கு ’என்று பாராட்டியபடியே மேலும் பேசலானார்

“உப்பைக் குறித்து விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் அமைப்பு இந்தியாவிலும் இருக்கலாம்.ஆனால் செயல்படுகிறதா என தெரியவில்லை.உப்பிட்டவரை உள்ளளவும் நினைக்கவேண்டும் என்பார்கள்.ஆனால் உணவு பொருட்களில் அதிகம் உப்பிட்டு நமது உடலுக்கு கேடு விளைவிப்பவர்களை என்ன செய்வது? போதிய விழிப்புணர்வு இல்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.அதேபோல சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பை பயன்படுத்துவதிலிருந்து உடனடியாக விலகமுடியாவிட்டாலும், மெல்ல மெல்ல நாம் விலகியே ஆக வேண்டும்.சுத்திகரிக்கப்படாத சாதாரண உப்பையே நாம் பயன்படுத்த துவங்கவேண்டும். இனி நாம் சாதாரண உப்பு என்று அழைக்கவேண்டாம். உண்மையில் உடலுக்குத் தேவையான மிக முக்கிய சத்துக்கள் அடங்கிய இந்த உப்பை சக்தி உப்பென்றே அழைக்கலாம்.அதோடு இந்த உப்பையும் அளவோடு பயன்படுத்தி நலமோடு வாழ்வோம்” என்றார் ஆசிரியர்.

எனக்கோ மிகப்பெரிய சக்தி கிடைத்தது போல இருந்தது. உப்புக்கான இயக்கத்தை நாமே ஆரம்பிக்கல்லாம் என்றேன். ஆசிரியரும் சரி என்றார்.

அதற்குள் உணவக ஊழியர் வந்து பில்லை நீட்டினார். சிற்றுண்டிக்கான காசை ஆசிரியரே முந்திகொண்டு கொடுத்தார்.

உப்பைப் பற்றிய புதிய உணர்வு பெற்றவனாக, அந்த உணவகத்தை விட்டு வெளியே வந்தேன். ஆசிரியர் அன்பாக கைகுலுக்கி என்னை அனுப்பிவைத்தார்.