Sunday, October 21, 2012

குழல்விளக்கு குமரேசன்

குழல்விளக்கு குமரேசன்

 மாணவர்கள் அனைவரும் குமரேசனை ‘குழல்விளக்கு குமரேசன்’ என்றுதான் அழைப்பார்கள். எந்த கேள்வி கேட்டாலும் அவனால் சட்டென பதில்சொல்லமுடியாது, சற்று தாமதமாகத்தான் பதில் வரும். முன்பெல்லாம் மாணவர்கள் அவனை ‘டியூப்லைட்’ என்றுதான் அழைத்தார்கள். தமிழாசிரியர்தான் ‘குழல்விளக்கு குமரேசன்’ என தமிழ்படுத்தினார். தற்போது ‘கு.கு’ என்று சுறுக்கமாக  அழைக்கத்தொடங்கிவிட்டார்கள். 
குமரேசன் இதற்கெல்லாம் வேதனைப்படுகிற மாணவன் அல்ல.ஆனால் இதை எப்படி எதிர்கொள்வது என சிந்திக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். ஒருநாள் அறிவியல் ஆசிரியர் அங்கமுத்து பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தபோது, அந்த வகுப்பறையிலிருந்த குழல்விளக்கு விட்டுவிட்டு எரிந்துகொண்டிருந்தது. உடனே எல்லோரும் குமரேசனைப் பார்த்து, ‘கு.கு உன்னைப்போலவே இந்த குழல்விளக்கு பேசுவதைப்போல இருக்குடா’, என கிண்டலடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். உடனே குமரேசன் எழுந்தான், ‘என்னைக் கிண்டலடிப்பது இருக்கட்டும்; குழல்விளக்கு ஏன் விட்டு விட்டு எரிகிறது? அதனோடு சேர்ந்து ஒரு ஒலி வருகிறதே அது எதனால் என சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம்’ என்றான். ‘மின்சாரம் குறைவாக வருவதால் இப்படி விட்டி விட்டு எரிகிறது’  என சக மாணவர்கள் எழுந்து ஒரே குரலில் பதில் சொன்னார்கள். இதற்கு நீங்கள் எளிதாக பதில் சொல்லிவிடுவீர்கள் என எனக்கும் தெரியும். இதுவல்ல என் கேள்வி,‘ குண்டு விளக்கானது இணைப்பு கொடுத்தவுடனே எரிகிறது.ஆனால் குழல்விளக்கு ஏன் தாமதமாக எரிகிறது? இதற்கு பதில் சொல்லுங்கள் பார்ப்போம்’ என்றான் குமரேசன்.
‘குண்டுவிளக்கு சிறியதாக இருக்கிறது; குழல்விளக்கு பெரியதாக இருக்கிறது’ என ஒரு மாணவன் பதில்சொன்னான்.‘இது சரியான பதில் அல்ல. அறிவியல் பூர்வமாக சரியான பதில் வேண்டும்’ என்றான் குமரேசன். உடனே மாணவர்கள்  அனைவரும், அறிவியல் ஆசிரியரைப் பார்த்து,‘ ஐயா நீங்களே பதில் சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம்’. என்றனர். ஐயா நீங்கள் பதில்சொல்லக்கூடாது.என்னை கிண்டல் செய்கிற இவர்கள்தான் பதில்சொல்லவேண்டும்’ என உறுதியாக சொன்னான் குமரேசன்.
‘குமரேசன் நல்ல சிந்தனையைத் தூண்டிவிட்டுள்ளான். இதற்கு நீங்கள்தான் பதில் தேட வேண்டும்.’ என்றார் ஆசிரியர் அங்கமுத்து.
 மாணவர்கள் அமைதியாகிவிட்டனர். இரண்டு நாளில் பதில் சொல்வதாக சவால் விட்டனர். நீங்கள் பதில் சொல்லும்வரை என்னை கு.கு என அழைக்கக்கூடாது என்றான் குமரேசன். அனைவரும் சரி என்று தலையாட்டினார்கள்.
‘உங்களின் பிடிவாதம்  அறிவுத்தேடலை நோக்கிச் சென்றதில் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். சரியான விடையை கண்டுபிடியுங்கள் பார்க்கலாம்’ என்று ஆசிரியரும் உற்சாகப்படுத்தினார். மாணவர்கள் வகுப்பு முடிந்து சென்றதும் பள்ளிக்கூடம் முழுவதும் இதுவே பேச்சாக மாறிப்போனது. குழல்விளக்கு ஏன் உடனே எரியவில்லை என ஒருவரை ஒருவர் கேட்டுக்கொண்டனர். மாணவர்கள் புத்தகத்தைப்புரட்ட ஆரம்பித்துவிட்டனர்.
இப்படி விவாதம் கிளம்பியது குமரேசனுக்கு சந்தோசமாக இருந்தாலும்,உண்மையில் இவனுக்கும் பதில் தெரியாது. ஏதோ ஒரு வேகத்தில் இப்படி ஒரு கேள்வியை எழுப்பி விட்டான்.மாணவர்கள் விடைகண்டு பிடிப்பதற்கு முன்பாக இவன் விடை கண்டுபிடித்தாக வேண்டும்.
யாரைக்கேட்பது?எங்கே தேடுவது? இவனும் சுறுசுறுப்பாகிவிட்டான்.
பள்ளிக்கூடத்திற்கு அருகிலுள்ள குழல்விளக்கு சரிசெய்யும் கடையை நோக்கிச் சென்றான். கடையின் உரிமையாளர் இவனுக்கு தெரிந்தவர்தான். அவருக்கு வணக்கம் சொல்லியபடியே கடையில் அமர்ந்தான். கடை முழுவதும் குழல்விளக்கு மயமாக இருந்தது. குழல்விளக்கைத்தாங்கி பிடிக்கும் பட்டிகள், இயக்கிகள், நிலைநிறுத்திகள் கடையின் உள்ளே வரிசையாக  அடுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன.
என்ன கடையையே உற்றுப்பார்க்கிறாய்,‘குழல்விளக்கு வேண்டுமா’? என்றார் கடைக்காரர். குழல்விளக்கு வேண்டாம் ஆனால் அது எப்படி வேலை செய்கிறது என தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்,’என்றான். ஓ இவ்வளவுதானா? என பேச ஆரம்பித்தார்.
“நாம மின்இணைப்பைக் கொடுத்தவுடனே சில வினாடிகள் கழித்து  குழல்விளக்கு எரிவதை நீ பார்த்திருப்பாய். இதற்கு மின்சாரம் மட்டும் போதாது, கூடவே இயக்கியும்[startor] நிலைநிறுத்தியும்[ballest] தேவைப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், குழல்விளக்கில் உள்ள ஆனோடு ,கேத்தோடுகளுக்கு அதிக மின்னழுத்தம் தேவைப்படுகிறது. இதை  தொடர்ந்து நிலையாகக்கொடுப்பத்ற்கு நிலைநிறுத்தி பயன்படுகிறது. நிலைநிறுத்தியிலுள்ள மின்மாற்றி மின்னழுத்தத்தை தொடர்ந்து உருவாக்க இயக்கியின் துணைத் தேவைப்படுகிறது. இயக்கியின் உள்ளே உள்ள அமைப்பு தொடர்ந்து மின்சாரத்தை விட்டுவிட்டு தருகிறகிறது.இந்த தன்மை நிலைநிறுத்தில் மின்னழுத்தத்தை அதிகமா தூண்ட உதவுகிறது. இதனால் ஆனோடு,கேத்தோடுகள் அதிகமினழுத்தம்பெற்று தொடர்ந்து ஒளியை உமிழ்கிறது,” என நீண்ட விளக்கம் கொடுத்தார் கடைக்காரர்.
குமரேசனுக்கு ஒரே ஆச்சரியமாக இருந்தது. உங்களால  எப்படி இவ்வளவு அழகா சொல்லமுடியுது? என  கடைக்காரரைப் பார்த்து கேட்டான் குமரேசன். தம்பி நானும் இது பற்றி படித்திருக்கிறேன்,அதோடு என்னோட என் சொந்த அனுபவமும் சேர்ந்ததால்தான்  இவ்வளவு தூரம் என்னால் விளக்க முடிந்தது என்றார். குமரேசனுக்கு வியப்பாக இருந்தது. இது ஏதே மின்இணைப்பைக் கொடுத்தவுடன் எரிகிற விசயமில்லை என்பதை தெரிந்துகொண்டான். அவர்மீது இன்னும் மதிப்புக்கூடியது.
 மின் இணைப்புக்கொடுத்தவுடன் குண்டுவிளக்கைப் போல சட்டென எரியாமல் சற்று நேரம் எடுத்துக்கொள்வதற்கான காரணத்தைக் கண்டுபிடித்ததைப் போல இருந்தது குமரேசனுக்கு. இதற்குள் இவ்வளவு இணைப்பு வேலைகள் உள்ளதா என வியக்கவும் செய்தான். இப்பொழுதே விடைகிடைத்துவிட்டதைப்போல இருந்தாலும், மேலும் தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமானான்.
மறுநாள் வகுப்பிற்கு போனபோது, மாணவர்கள் இவனை சூழ்ந்துகொண்டனர். குழல்விளக்கு எப்படி எரிகிறது தெரியுமா என ஒவ்வொருவரும் பேச ஆரம்பித்துவிட்டனர். ஆனோடு, கேத்தோடு, மின்னழுத்தம் என அறிவியல் வார்த்தைகள் வந்து விழுந்துகொண்டே இருந்தன. இவற்றையெல்லாம் பார்த்துகொண்டிருந்த அறிவியல் ஆசிரியர் அங்கமுத்து மாணவர்களை நோக்கி வந்தார். அவரும் அவர்களொடு சேர்ந்து விவாதத்தில் கலந்துகொண்டார். ஆசிரியர் வந்ததும் விவாதம் சூடுபிடித்தது.  கிட்டதட்ட மாணவர்கள் அனைவரும் விடையை கண்டுபிடித்தது விட்டார்கள். ஆசிரியர் மிகவும் மகிழ்ந்து போனார். குமரேசனை ஆசிரியர் மனதார பாராட்டினார். சக மாணவர்களும் பாராட்டினார்கள்.
இப்பொழுதெல்லாம் மாணவர்கள் குமரேசனை கு.கு என அழைக்க மறந்துவிட்டார்கள்.
ஆனால் குமரேசன் மாணவர்களை கேள்வி கேட்பதை விடவில்லை. குழல்விளக்கில் எப்படி ஒளி வெண்மையாக வருகிறது ? என அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டான். மாணவர்கள் விடைதேட ஆரம்பித்துவிட்டனர். நீங்களும் சிந்திக்க ஆரம்பித்து விட்டீர்களா?. 



Sunday, October 16, 2011

எது நல்ல உப்பு?

ரண்டு இட்லி கொண்டு வரச்சொல்லிவிட்டு அந்த உணவகத்தில் காத்திருந்தேன். அப்பொழுது எனது எதிரே ஒருவர் வந்து அமர்ந்தார். அவர் ஆறுமுகம் ஆசிரியர் என்பதை உடனடியாக அடையாளம் தெரிந்துகொண்டு ‘வணக்கம் ஐயா’! என்றேன். அவரும் என்னை உற்றுக் கவனித்து, அடடே தமிழ்ச்செல்வனா! என்றபடியே எனது கையைப் பிடித்து குலுக்கினார்.

அவர் எனக்கு பத்தாம் வகுப்பு அறிவியல் ஆசிரியராக இருந்தவர். அவரோடு உணவருந்தி கொண்டே பேசுகிற இந்த பொன்னான வாய்ப்பை நினைத்து எனக்கு பெருமையாக இருந்தது. ஏனெனில் அவர் எப்பொழுதும் வகுப்பறையைத் தாண்டி பல புதிய செய்திகளை அறிவியல் வழியில் பேசக்கூடியவர்.

அவருக்கும் சேர்த்து இட்லி கொண்டுவரச் சொல்லிவிட்டு ஆறுமுகம் ஆசிரியரோடு பேச ஆரம்பித்துவிட்டேன்.

இருவரும் நலம் விசாரித்து கொண்ட பிறகு, பிரபலமான அந்த உணவகத்தின் ருசி பற்றிய பேச்சு வந்தது. “ருசி எல்லாம் சரிதான், ஆனால் உப்பின் சுவைதான் இங்கு கூடுதலாக இருக்கும்”.என்றேன் நான்.

ஆமாம் நானும் இங்கு பலமுறைச் சாப்பிட்டிருக்கிறேன். இங்கு மட்டுமல்ல பொதுவாக உணவகங்களில் உப்பு சற்று கூடுதலாகத்தான் இருக்கிறது. இந்த சுவை எப்பொழுதும் அளவோடு இருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வே இல்லாதவர்களாக நாம் இருக்கிறோம். அதோடு நாம் சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பையே பயன்படுத்துகிறோம். இதெல்லாம் சரியா என நாம் சிந்திப்பதில்லை”. என்றார் ஆசிரியர். அவரின் அன்புக்குறிய மாணவனாகிய என்னிடம் ஏதோ புதிய செய்தியைச் சொல்லப்போகிறார் என்ற ஆவலோடு நானும் அவரோடு விவாதிக்க ஆரம்பித்தேன்.

என்ன ஐயா! இதற்கு நாம் என்ன செய்வது! எப்பொழுதும் போலதான் உப்பை போடுகிறோம்! என்று எளிதாக சொல்லிவிடுவார்கள்? என்றேன் நான்.

உடலுழைப்பு குறைவாகவும் வேலை பளு அதிகமாகவும் உள்ள தற்போதைய சூழ்நிலையை நாம் கணக்கில் எடுத்து கொள்ள வேண்டாமா?. தற்போது நமக்கு உயர் இரத்த அழுத்தம், உடல் பருமன், சிறுநீரக நோய்கள், ஆஸ்துமா மற்றும் இரைப்பைப் புற்று போன்ற பல்வேறு நோய்கள் உப்பு அதிகம் எடுத்துக்கொள்வதால் ஏற்படுகிறது என்பதை செய்தித் தாள்களில் நாம் தினமும் படிக்கிறோம். ஆனால் படித்துவிட்டு எப்பொழுதும்போல் உப்பைப் பயன்படுத்தினால் எப்படி? இது நமது உடலுக்குத் தேவையான சரியான அளவா என நாம் தெரிந்துகொண்டு பயன்படுத்துகிறோமா? அதேபோல் பல்வேறு நிறுவனங்களில் முன்பே தயார் செய்யப்பட்டு கடைகளில் விற்கப்படும உணவுப் பொருட்களில் சரியான அளவில் உப்பு இருக்கிறதா? அல்லது கூடுதலாக இருக்கிறதா என்பதை தெரிந்து கொண்டோமா? என அடுக்கடுக்காக கேள்விகளை என்னை நோக்கி வீசினார்.

இவ்வளவுதூரம் நான் யோசித்ததில்லை. ஆசிரியரின் கேள்விகள் அம்பாக என்னைத் தைத்தன. பிள்ளைகள் ஆவளோடு கேட்கிற உருளைக்கிழங்கு சீவல் போன்ற பல்வேறு பாக்கெட் உணவு பொருட்களில் உப்பின் சுவை அதிகம் இருந்தும் அதைப்பற்றி யோசிக்காமல் வெறுமனே பலநேரங்களில் நான் இருந்திருக்கிறேன். வீடுகளிலும் உப்பைக் குறைத்து பயன்படுத்த வேண்டுமென நான் வற்புறுத்தியதில்லை.

மெல்ல ஆசிரியரின் முகத்தைப் பார்த்தேன். அருகருகே நாங்கள் இருந்தாலும் அவரின் சிந்தனையிலிருந்து எவ்வளவு தூரம் நான் விலகி இருக்கிறேன் என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது.

அதற்குள் சூடாக வந்த இட்டிலியை சாம்பாரில் தொட்டுச் சுவைத்தப்படியே பேசலானார்.

“மனித இனம் கிட்டத்தட்ட ஐம்பது லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே உப்பைப் பயன்படுத்த தொடங்கிவிட்டனர். குறிப்பாக உப்பின் சுவையை நாக்கு உணர்ந்திருந்தாலும், அது கட்டாயம் தேவை என்கிற எண்ணம் மூளையில் ஆழ பதிந்துபோய் இருப்பதால் நாம் உப்பை மிகவும் விரும்புகிறோம். விலங்கினங்களுக்கு உப்பு பற்றாக்குறை ஏற்பட்டால், அவை உப்பைத் தேடி பயணம் மேற்கொள்ளும். உப்பைத்தேடி சுவைத்தப்பிறகே அவை திருப்தி அடையும். நமக்கும் உப்பில்லாமல் சாப்பிட பிடிப்பதில்லை. கொஞ்சம் நாள் உப்பில்லாமல் பத்தியமிருந்தால் நாக்கு உப்பையே தேடிக் கொண்டிருப்பதை, நாமே அனுபவத்தில் புரிந்திருக்கிறோம். நமது முன்னோர்களும் இலையில் உணவு பரிமாறும்போது உப்பையே முதலில் வைப்பது பழக்கமாய் வந்திருக்கிறது. உப்பிற்கே முதல் மரியாதை தந்திருக்கின்றனர். உப்பு உயிர் வாழ்வதற்கு மிக அவசியத்தேவை என்பதை நமது முன்னோர்கள் உணர்ந்தே வந்துள்ளனர். உப்பு பதிணான்காயிரம் வகைகளில் பயன்படதக்கதாக உள்ளது என்கிறார்கள். இருந்தாலும் இன்றைக்கு நாம் உப்பை அறியியல் ரீதியாக புரிந்துகொள்ளவேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளதை தெரிந்து செயல்படவேண்டும்” என்றார் ஆசிரியர்.

அவரின் பேச்சு உப்பைப் போலவே சுவையாக இருப்பதால் மேலும் நான் கவனமாக கேட்கத் தொடங்கினேன்.

உப்பு என்பது சோடியம் குளோரைடு என்ற அறியியல் பெயரால் அழைக்கப்படுவது அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒன்றுதான்.ஆனால் உப்பு என்பதில் சோடியம் என்பதே மிக முக்கியமானதாகும். இந்த சோடியமே ஒவ்வொரு மனித செல்லின் ஆரோக்கியத்திற்கு முக்கியமானதாக செயல்படுகிறது. இது ஒவ்வொரு செல்லுக்கிடையே உள்ள நீர்மத்தை உட்புகவைப்பதில் பெரும் பங்காற்றுகிறது. குறிப்பாக செல்லின் வெளிப்புறப்பகுதி செயல்பாட்டிற்கு இதுவே காரணமாகும். செல்லின் உட்புற செயல்பாட்டிற்கு பொட்டசியம் காரணமாக இருக்கிறது. சோடியமும் பொட்டாசியமும் தேவையான அளவில் ஒவ்வொரு செல்லிலும் மாறாமல் இருந்தால் மட்டுமே ஒவ்வொரு செல்லும் தன் வேலையைச் சரியாக செய்து, சத்துக்களை உருவாக்கவும் கழிவுகளை வெளியேற்றவும் முடிகிறது. சோடியமும் பொட்டாசியமும் குறைந்தாலோ அல்லது அதிகமானாலோ செல்கள் பாதிக்கப்பட்டு உடல் ஆரோக்கியம் வெகுவாக பாதிக்கப்படும்.மேலும் உடலில் உள்ள இரத்தத்திற்கும் , இரத்தத்திற்கு தேவையான வெள்ளை அணுக்களை எடுத்துவரும் திரவத்திற்கும், இரைப்பையில் அமிலம் சுரப்பதற்கும், புரோட்டின் உணவு செரிப்பதற்கும், தசைகள் சரியாக சுருங்கவும், நரம்புகள் செயல்படவும் உடலில் உள்ள திரவ நிலை,அமிலத்தன்மை போன்றவைகளை நிலையாக வைத்திருக்கவும் சோடியம் மிக முக்கியத் தேவையாகும். எனவே நமது உடல் எளிதாக எடுத்துக்கொள்கிற நல்ல சோடியமே நமக்கு தேவையாகும்.

நீங்கள் சொல்வதைப் பார்த்தால் உப்புக்கு இவ்வளவு பயன்பாடா என வியக்கத் தோன்றுகிறது.அதற்குள் நானும் ஆசிரியரும் இட்டிலியை சாப்பிட்டு விட்டோம்.அடுத்ததாக பூரி சாப்பிடலாம் என்றார் ஆசிரியர்.எனக்கும் சேர்த்து பூரிக்கு சொல்லிவைத்தேன். அது சரி ஐயா!அதென்ன நல்ல சோடியம்? அப்ப கெட்ட சோடியம் இருக்கிறதா? என்று கேட்டேன்.

இயற்கையில் கிடைக்கும் உப்பையே நமது உடல் எளிதாக கிரகித்துக்கொள்கிறது. நாம் தற்போது கடைகளில் வாங்கி பயன்படுத்தும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பு சரியானதா என கேள்வி எழுகிறது. ஏனெனில் உப்பை சுத்திகரிப்பு செய்யும்போது கிட்டத்தட்ட அறுபதிற்கும் மேற்பட்ட தனிமங்களையும், உடலுக்கு தேவையான சில சத்துக்களையும் நாம் இழக்கிறோம். அதுமட்டுமல்ல உப்பைச் சுத்திகரிப்பு செய்யும்போது ஏற்படும் அதிகப்படியான வெப்பம் உப்பை வெகுவாகப் பாதிக்கிறது. சோடியம் அலுமினோ சிலிகேட் , அலுமினோ கால்சியம் சிலிகேட் போன்ற வேதியியல் பொருட்களைக் கொண்டு உப்பு சுத்திகரிக்கப்படுவதால் , இதிலுள்ள அலுமினியமும் உப்பில் தங்கிவிடுகிறது. இது நமது உடலில் அதிகமாக சேருகிறபோது உடலுக்குக் கேடாக மாறுகிறது. அதோடு மட்டுமல்லாமல் உப்பின் இயற்கையான சுவையையும் இது கெடுத்து விடுகிறது. இதை சரி செய்ய சுத்திகரிக்கப் பட்ட உப்பில் சிறிதளவு சர்க்கரையும் சேர்க்கப்படுகிறது. எனவே சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பு சாதாரண உப்பிலிருந்து வெகுவாக விலகியே இருக்கிறது. அதாவது சாதாரண உப்பு நமது உடலுக்கு செய்த இன்றியமையாத வேலைகளை இந்த சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பால் செய்ய முடியாமல் போகிறது. இதனால் நமது உடல் பல்வேறு நோய்களுக்கு இலக்காகிறது. எனவே நாம் சுத்திகரிக்கப்படாத சாதாரண உப்பையே பயன்படுத்த வேண்டும். இப்படித்தான் நல்ல சோடியம் கெட்ட சோடியமாக மாற்றப்பட்டுவிட்டது.

ஆரோக்கியம் என்ற பெயரில் தற்போது பயன்படுத்தப்படும் இந்த சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பை நாம் தொடர்ந்து பயன்படுத்தக்கூடாதா? என்று ஆர்வத்தோடு கேட்டேன். “ஆம்! கண்டிப்பாக கூடாது.அதுமட்டுமல்ல இது நடைமுறயில் தேவையான அளவுக்கு அதிகமாகவே நாம் உட்கொள்கிறோம்.”என்றார் ஆசிரியர்.

நான் ஆசிரியரின் முகத்தை கவனத்துடன் ஆழமாக பார்த்தேன். அதற்குள் சூடாக வந்த பூரியின் மீது கவனம் சென்றது. மெல்ல சாப்பிட ஆரம்பித்தோம்.அவரே என் கேள்விக்கு பதில் சொல்லத் தொடங்கினார்.

நான் ஆரம்பத்தில் கூறியதுபோல , ‘உப்பைப் பற்றிய உணர்வே இல்லாதவர்களாக நாம் இருக்கிறோம்’ என்ற வார்த்தையின் அர்த்தத்தை நாம் இன்னும் ஆழமாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதாவது சுத்திகரிக்கப்படாத சாதாரண உப்பே நமது உடலுக்கு ஏற்றதாகும். உணவுக்கு சுவை கூட்டமட்டுமல்ல, உணவு பொருட்களைப் பதப்படுத்தவும் பாதுகாக்கவும் அந்த காலத்திலிருந்தே உப்பு பயன்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது. கர்ப்பப்பையின் பனிக்குடத்தில் உள்ள உப்பு நீரே குழந்தை பாதுகாப்பாக வளர உதவுகிறது. உடலில் இரத்தம் உள்ளிட்ட நீர்மங்கள் யாவற்றிலும் உப்பு கலந்தே காணப்படுகிறது. எனவே உப்பு இயல்பாகவே நம்மோடு கலந்தே உள்ளது.

அது சரி ஐயா! அப்ப உப்பின் சிறப்புத் தன்மைகள் என்ன,கொஞ்சம் விரிவாகச் சொல்லுங்க ஐயா?என்றேன்.

சாதாரண கடலுப்பில் சோடியம் குளோரைடு 98% சதவீதமும் இதர உப்புகள் (தனிமங்கள் ) 2% சதவீதமும் உள்ளன. இந்த 2% சதவீதத்தில் எண்பது(80) இதர உப்புகள் உள்ளன. என்ன ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா? கடல் தண்ணீரை நம்மால் செயற்கையாக உருவாக்க முடியுமா? இதுதான் இயற்கை நமக்கு அளித்த மிகப்பெரிய கொடை. இது கடல் தாவரங்கள், விலங்குகள் மற்றும் மனிதர்கள் உயிர் வாழ்வதற்கு உறுதுணையாக தொடர்ந்து இருந்து வந்துள்ளது. உப்பு என்பது இந்த 2% சதவீத இதர உப்புகளும் சேர்ந்ததுதான். இந்த இயற்கையான உப்பை எதற்கு நாம் சுத்திகரித்து பயன்படுத்தவேண்டும். இதனால் நமது உடலுக்கு எவ்வளவு பெரிய இழப்பு ஏற்படுகிறது தெரியுமா? இந்த 2% சதவீத இதர உப்புகளில்தான் உயிர்காக்கும் மிக முக்கிய தனிமங்கள் அடங்கியுள்ளன. என்ன ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா? இதில் சல்பர், மெக்னீசியம், பொட்டாசியம், கால்சியம், சிலிகான், கார்பன், இரும்பு, அலுமுனியம், பிரசோடைமியம், ஸ்டோன்டியம், துத்தநாகம், தாமிரம், இர்பியம், டின், மெக்னீசியம் ,செரியம், ப்ளோரைடு, ரூபிடியம், காலியம், போரான்,டைட்டானியம், ப்ரோமைடு போன்ற பல்வேறு தனிமங்கள் உள்ளன. இத்தகைய மிக முக்கிய தனிமங்கள் இயற்கையான உப்பில் இருக்கும் போது வெறும் சோடியத்தை மட்டும் நாம் பயன்படுத்துவது இயற்கைக்கு எதிரானது அல்லவா? உப்பின் இடத்தை சோடியத்தால் எப்படி இட்டு நிரப்ப முடியும்?

ஆம்!நிச்சயமாக முடியாது. இது இயற்கைக்கு விரோதமானததுதான். இதில் சந்தேகமே இல்லை. விலை மதிப்பில்லாத உன்னதமான இந்த உப்பை விட்டு, நாம் ஏன் தூர விலகிப்போனோம்?. என்ன நேர்ந்தது இடையில்? என்று நான் ஆசிரியரைக் கேட்டேன்.

அதற்குள் “வேற என்ன வேனும் ஐயா! என்றபடியே உணவக ஊழியர் குறுக்கிட்டார். சற்று நேரம் கழித்து இரண்டு காபி கொண்டுவாங்க! என்றேன்.

அதற்குள் எனது ஆசிரியர் என்னைப் பார்த்தப்படியே பேசலானார்.

இந்தியாவில் கிட்டத்தட்ட நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் பாக்கெட்டுகளில் அடைத்து விற்கப்படுகிற இந்த சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பு புழக்கத்திற்கு வந்தது. பழைய கல்லுப்பு லேசாக கருமை படிந்த நிறத்தில் இருக்கும். சற்றே ஈரப்பிசுப்பிசுப்புடன் காணப்படும். பானைகளில் கொட்டிவைத்து பயன்படுத்தி வந்தனர். இது நீண்ட நாள்களுக்கு தாக்குபிடிக்காமல் இருக்கும். ஆனால் இந்த சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பு பார்க்க வெள்ளையாக அழகாக இருக்கும். நன்றாக தூளாக்கப்பட்ட இந்த உப்பு எளிதில் பயன்படுத்தும் வகையில் இருந்தது.இதில் ஈரப்பிசுப்பிசுப்பைப் பார்க்க முடியாது. எனவே இது மக்களை வெகுவாக கவர்ந்தது. மேலும் அயோடின் பற்றாக்குறையை மிகைப்படுத்தி பரப்புரைச் செய்யப்பட்டதால், மக்கள் இந்த அயோடின் கலந்த உப்பை பயன்படுத்துவதே ஆரோக்கியம் என கருதி வாங்கத் தொடங்கிவிட்டனர். ஆனால் அதன் பாதக அம்சங்கள் குறித்து அவ்வவ்பொழுது செய்திகள் வந்தாலும் அவை இன்னும் வலுவான கருத்தாக மாறவில்லை.

இந்த சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பு உணவு பயன்பாட்டிற்காக தயாரிக்கப்பட்டதாக தெரியவில்லை.ஏனெனில் உணவுக்கான உப்பின் பயன்பாடு மொத்த உற்பத்தியில் ஏழு விழுக்காடு மட்டுமே. மீதமுள்ள சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பு தொழிற்சாலைகளுக்குச் செல்கிறது. வெடிமருந்து, சோடா, உரம் போன்ற பல்வேறு பொருட்கள் தயாரிக்க இந்த சுத்தமான சோடியம் தேவைப்படுகிறது. இதில்தான் நிறைய லாபமும் கிடைக்கிறது. எனவே உணவு பயன்பாட்டிற்கு இந்த சோடியம் தேவையில்லை. தற்போதய சூழலில் இந்த சோடியத்தை தொடர்ந்து பயன்படுத்தினால் பல்வேறு நோய்கள் நம்மை வந்து தாக்கிக்கொண்டே இருக்கும். எனவே சுத்திகரிக்கப்படாத இயற்கை உப்பை நோக்கியே நாம் செல்ல வேண்டும்.

இயற்கையை நோக்கிச் செல்லவேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்துக்கு இடம் கிடையாது. அனால் நாம் இதை எப்படி சாதிக்கப் போகிறோம்?.என்றபடியே ஆசிரியரைப் பார்த்தேன். ஆசிரியரோ அமைதியாக பேசலானார்.

“உப்பைப்பற்றி விழிப்புணர்வை உண்டாக்க உலக அளவில் பல அமைப்புகள் செயல்படுகின்றன. குறிப்பாக “உப்பு மற்றும் சுகாதாரத்திற்கான உலக நடவடிக்கை [WORLD ACTION ON SALT AND HEALTH} எனும் அமைப்பு இரண்டாயிரத்து ஐந்திலிருந்து பல்வேறு நாடுகளில் செயல்பட்டு வருகிறது. உப்பை நாம் எந்த அளவுகளில் பயன்படுத்த வேண்டும். அளவுக்கு அதிகமாக பயன்படுத்தினால் என்னென்ன பாதிப்புகள் ஏற்படும். நமது வீடுகளில் மட்டுமல்ல , வெளியில் உள்ள உணவகங்கள் மற்றும் முன்பே தயாரித்து பாக்கெட்டுகளில் அடைத்து விற்கப்படும் அனைத்து வகையான உணவுப் பொருட்களில் எவ்வளவுச் சோடியம் இருக்க வேண்டும், போன்ற பல்வேறு அம்சங்களில் இந்த அமைப்பு தலையிடுகிறது. உப்பு குறித்த பல்வேறு செய்திகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள ஒவ்வொரு மாதமும் செய்தி மடல் வெளியிடப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்ல முன்பே தயார் செய்யப்படும் அனைத்து உணவுப்பொருட்களில் எவ்வளவு உப்பு இருக்க வேண்டும் என்பதை அறிஞர்களைக் கொண்ட குழுவை அமைத்து விவாதித்து சட்டமே இயற்றப்பட்டுள்ளது. இந்த சட்டத்தை மீறுவோருக்கு கடுமையான தண்டைனைகளும் உள்ளன. குறிப்பாக குழந்தைகளுக்காக தயாரிக்கப்படுகிற உணவுப் பொருட்களில் தேவைக்கு அதிகமாக உப்பை சேர்க்கப்படுவதை எதிர்த்து போராடிவருகிறது. தொழிற்சாலைகள், பல்வேறு உணவகங்களில் சர்வதேச உப்பின் குறைந்தபட்ச அளவுகள் பின்பற்றப் படுகின்றனவா? என்பதையும் ஆய்வு செய்து செய்திகளை வெளியிட்டு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவதோடு மட்டுமல்ல உரிய சட்டங்கள் இயற்றவும் இவ்வமைப்பு தொடர்ந்து போராடிவருகிறது.பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் இவ்வமைப்பில் உறுப்பினர்களாக உள்ளனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது” என்றார் ஆசிரியர்.

.“நாம் சாதாரணமாக நினைத்த இந்த உப்பு சட்டம் இயற்றும் அளவுக்கு பல்வேறு நாடுகளில் விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டுள்ளதை நினைத்தால் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. உப்பிற்கான அமைப்புகள் நமது நாட்டில் உள்ளனவா என தெரியவில்லையே!” என்றேன்.

அதற்குள் சூடாக வந்த காபியை ஆற்றி சுவைத்தோம்.‘ இங்கு காபி நல்லாயிருக்கு ’என்று பாராட்டியபடியே மேலும் பேசலானார்

“உப்பைக் குறித்து விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் அமைப்பு இந்தியாவிலும் இருக்கலாம்.ஆனால் செயல்படுகிறதா என தெரியவில்லை.உப்பிட்டவரை உள்ளளவும் நினைக்கவேண்டும் என்பார்கள்.ஆனால் உணவு பொருட்களில் அதிகம் உப்பிட்டு நமது உடலுக்கு கேடு விளைவிப்பவர்களை என்ன செய்வது? போதிய விழிப்புணர்வு இல்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.அதேபோல சுத்திகரிக்கப்பட்ட உப்பை பயன்படுத்துவதிலிருந்து உடனடியாக விலகமுடியாவிட்டாலும், மெல்ல மெல்ல நாம் விலகியே ஆக வேண்டும்.சுத்திகரிக்கப்படாத சாதாரண உப்பையே நாம் பயன்படுத்த துவங்கவேண்டும். இனி நாம் சாதாரண உப்பு என்று அழைக்கவேண்டாம். உண்மையில் உடலுக்குத் தேவையான மிக முக்கிய சத்துக்கள் அடங்கிய இந்த உப்பை சக்தி உப்பென்றே அழைக்கலாம்.அதோடு இந்த உப்பையும் அளவோடு பயன்படுத்தி நலமோடு வாழ்வோம்” என்றார் ஆசிரியர்.

எனக்கோ மிகப்பெரிய சக்தி கிடைத்தது போல இருந்தது. உப்புக்கான இயக்கத்தை நாமே ஆரம்பிக்கல்லாம் என்றேன். ஆசிரியரும் சரி என்றார்.

அதற்குள் உணவக ஊழியர் வந்து பில்லை நீட்டினார். சிற்றுண்டிக்கான காசை ஆசிரியரே முந்திகொண்டு கொடுத்தார்.

உப்பைப் பற்றிய புதிய உணர்வு பெற்றவனாக, அந்த உணவகத்தை விட்டு வெளியே வந்தேன். ஆசிரியர் அன்பாக கைகுலுக்கி என்னை அனுப்பிவைத்தார்.

Thursday, February 10, 2011

கிரிக்கெட் சூதாட்டம்

பார்த்தும் பேசியும்

பரவசப்பட்டுப்போன

எங்கள் நெஞ்சில் வலி!


நெறிகெட்டுப்போன உங்களால்

நெஞ்சில் வலி

நெறிகட்டிக்கொண்டிருக்கிறது!


தாய்நாட்டிற்காக ஆடச்சொன்னால்

இப்படி ,

தரகுக்கு ஆடிவிட்டீர்களே!


நீங்கள் பேட்ஸ்மேன்களா?

அல்லது

பகடைக்காய்களா?


விக்கெட்டுக்களை வீழ்த்திய நீங்கள்

உங்களை நீங்களே

வீழ்த்திக்கொண்டது

விசித்திரம்தான்!


எல்லாவற்றையும் மாட்டிக்கொண்டு

களத்தில் இறங்கிய நீஙகள்

இதயத்தை மட்டும்

எங்கே கழற்றி வைத்தீர்கள்!


நீங்கள் பெவிலியனுக்கு

திரும்பும் போதெல்லாம்

நாங்கள் வருத்தப்படுவோம்

ஆனால், நீங்கள்

மகிழ்ந்திருப்பீர்கள் என்று

இப்போதுதான் தெரிகிறது!


உங்கள் ரன்களை

வாசித்தறிந்த ரசிகர்கள்

உங்கள் , ரணங்களை

வாசிக்கிறார்கள்!

உங்கள் விக்கெட்டுக்களை

வாசித்தறிந்த ரசிகர்கள்

உங்களை நீங்களே

விற்றுக்கொண்டதை வாசிக்கிறார்கள்!


கடைசி ஓவரில் இதயம் துடிதுடிக்க

நீங்கள் ஆடினீர்களோ என்னவோ

நாங்கள் இதயம் துடிதுடிக்கத்தான்

பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்!


ஆனால் , ரசிகர்கள் சிலர்

கடைசி ஓவரின் கடைசி பந்தில்

தங்கள் இதயதுடிப்பையே

நிறுத்திக்கொண்டார்களே!

அவர்களின் ஆத்மாவிற்கு

என்ன பதில் சொல்லப்போகிறீர்கள்!


தேசத்தின் வந்தேமாதரப்பாடல்களில்

வந்து போவது

உங்கள் முகமா? அல்லது

முகமூடியா?


முகமூடிகள் ஆட்சிசெய்யும் தேசத்தில்

இன்னும் எத்தனை முகமூடிகள்

வந்து விழுமோ

யார் அறிவார்?


நீங்கள் ஆடியதும் ஓடியதும்

நாட்டுக்கா?

இல்லை உங்கள் வீட்டுக்கா?


வீழாதிருப்பவன்தான் வீரன்

இப்படி வீழ்ந்து கிடக்கீறீர்களே

ஞாயமா?


எம் ரசிகர்கள் கிரிக்கெட்டை

கை கழுவ தயாராயில்லை

உங்கள் மனங்களை கழுவவே

துடிக்கீறார்கள்!


கிரிக்கெட்டில்

விக்கெட்டுகள் வீழும்

கிரிக்கெட்டே வீழ்ந்து போகுமா?


அம்மாவின் முந்தானைக்காசைத்

திருடியாவது, எம் ரசிகர்கள்

கிரிக்கெட் ஆடிக்கொண்டுதான் இருப்பார்கள்!

ஆனால் எம் ரசிகர்கள்

ஆடும் ஆட்டம் நிஜமானது

நீங்கள் எப்போது நிஜமான

ஆட்டத்தை ஆடப்போகிறீர்கள்!


Thursday, January 27, 2011

இன்னொரு மாஞ்சாலை வேண்டாமா?

மாஞ்சாலையில்

இன்று

நடந்து பார்க்கிறேன்!


கொளுத்தும் வெய்யிலில்

ஒதுங்க நிழலின்றி

வெறிச்சோடிக்கிடக்கும்

மாஞ்சாலையில்

இன்று

நடந்து பார்க்கிறேன்


பழைய ஞாபகச் சுவடுகள்

என் முன்னால் நடைபோடுகின்றன!


தாத்தா மாஞ்சாலையைக்

குத்தகைக்கு எடுத்துவிட்டால்

வீடெங்கும் மாம்பழவாசனைதான்!


மாங்காயின் காம்புகளிலிருந்து

வெடித்துக்கிளம்பும்

பாலின் எரிப்புவாசனை

கூடவே சேர்ந்து வீசும்!


வீட்டுச்சுவரிலும் தரையிலும்

கறைப் படிந்தபடியே இருக்கும்!


தாத்தாவின் வேட்டியும்

பாட்டியின் புடவையும்

கறைப் பட்டு பட்டு

சாக்குப் போல மாறிவிடும்!


மாம்பழ சீசன் முடியும்வரை

ஓயாத உழைப்புதான்.


வியாபாரிகள் வந்தபடியே

இருப்பார்கள்!


குழம்பில் கரையாத

கல்மாங்காயைக் கேட்டபடி

பெண்கள் வந்தபடியே

இருப்பார்கள்!


ஊரெங்கும் மாம்பழவாசனையும்

பேச்சுமாகவே இருக்கும்.


கொட்டக்கச்சி,மாவுக்கா,

ஆட்டுக்கறி மாங்கா,

வாழைக்கா மாங்கா,

ருமேனியா,கொட்டமாங்கா,

பச்சரிச்சி மாங்காய்,

என வகை வகையாய்

இளைஞர்கள் பெயர்

வைத்தபடியே இருப்பார்கள்!


அனில்கடித்த பழம் பொறுக்க

சிறுவர்கள் மாஞ்சாலையைச்

சுற்றியபடியே இருப்பார்கள்!


மாங்காய் ஊருகாய் போட

முற்றிய மாங்காய்களை

உறவுப்பெயர் சொல்லி

பெண்கள்

கேட்டப்படியே இருப்பார்கள்!


மாங்காய் பச்சடியோடு,

மாங்காய்-தேங்காய் ஊருகாய்

அரைத்து வைத்தால்

பழையதும் சுடுசோறும்

தானாக இறங்கும்!


இப்படி ஊரின்

வாழ்வோடு கலந்திட்ட

மாஞ்சாலை இன்றில்லை!


மாஞ்சாலையில்

இன்று

நடந்து பார்க்கிறேன்.


பழமூட்டைகளை

வண்டிகட்டி

பாண்டியில் விற்றது

கனவு போல் தோன்றுகிறது


கூத்தியாவீட்டுக்கு

மாம்பழமூட்டைப்போவதாக

பாட்டி சண்டைப் போட்டது

ஞாபகத்திற்கு வருகிறது!


மாம்பழங்களை கல்வீசி

திருடித் தின்றதும்

ஞாபகத்திற்கு வருகிறது!


சூரிய ஒளி

தரையில் படாத

அந்த மாஞ்சாலை இன்றில்லை!


மா, புளி மரங்களை

மீண்டும் நட்டு வளர்க்க

ஏன் தோன்றவில்லை எவர்க்கும்?


பெயர் மட்டும்

மாஞ்சாலை

என்றிருந்தால் போதுமா?


நம் பிள்ளைகளுக்கு

இந்த கவிதை மட்டும் போதுமா?

இன்னொரு மாஞ்சாலை

வேண்டாமா?

Tuesday, January 25, 2011

மருத்துவர்களின் எண்-99

எனது நண்பர் குழந்தைகளுக்கான குறுந்தகடு ஒன்றை அன்பளிப்பாக கொடுத்திருந்தார்.அதை மறக்காமல் பள்ளிக்கூடத்திற்கு இன்று எடுத்து வந்தேன். நான் மூன்றாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கான ஆசிரியர். புதிய விடயங்களை தயங்காமல் எடுத்துச்சொல்வதில் விருப்பமுள்ளவன். ஆதலால் இன்று பாடங்கள் நடத்திய பிறகு, இந்த குறுந்தகட்டை மாணவர்களிடம் கொடுத்து கணினியில் போட்டு பார்க்குமாறு கூறினேன். அவர்களும் மகிழ்ச்சியாக கணினியின் முன் அமர்ந்தார்கள்.அவர்களில் ஒருத்தி கணினியை உயிர்பித்து குறுந்தகட்டை இயக்கினாள். அது எண்களை எளிய முறையில் சொல்லித்தரும் குறுந்தகடு. சற்று நேரத்தில் கணினியின் திரையில் ஒரு அழகிய குளம் காட்சியாக விரிந்தது. அதில் நிறைய தாமரை பூக்கள் பூக்காமல் மூடியிருந்தன. குளத்தைச்சுற்றி பாதுகாப்பாக மரங்கள் வளர்ந்திருந்தன. புல்தரைப் பளிச்சென்று சுத்தமாக இருந்தது. இந்த அழகிய குளக்கரையைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம் போல இருந்தது.இந்த அழகிய காட்சியைத் தாண்டி படம் நகரவேயில்லை. பல முறை ‘மவுசால்’ கிளிக் செய்தும் பயனில்லை. மாணவர்கள் அனைவரும் என்னை நோக்கியே பார்த்தனர்.நான் சற்றே சிந்தித்தபடியே பூக்காமல் இருந்த தாமரை மொட்டுக்கள் மீது கவனம் செலுத்தி அதை ‘கிளிக்’ செய்தேன்.என்ன ஆச்சரியம், அந்த தாமரை மொட்டு அழகாய் மலர்ந்தது. அது மலரும்போதே அந்த பூவில் எண்கள் தோன்றின. எண்கள் தோன்றும் போதே அந்த எண்களின் சரியான உச்சரிப்பும் உடனே வந்தது.


தாமரை மொட்டுக்களை ‘கிளிக்’ செய்து அந்த பூவுக்குறிய எண்ணின் ஓசையைக் கேட்டவுடன் மாணவ மாணவிகள் பரவசமடைந்து துள்ளிக் குதித்தனர்.எனக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. உடனே ஒவ்வொரு மாணவரையும் அழைத்து மொட்டுக்களைப் பூக்க வைத்தேன். எண்களின் ஓசை இன்பமாய் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. அப்போது ஒரு மாணவர் ஒரு மொட்டைக் கிளிக் செய்த போது ‘நயன்டி நயன்’ என்ற உச்சரிப்பு சரியாக ஒலித்தது.ஆனால் அடுத்த மாணவர் வந்து முயற்சித்தபோது ‘நயன்டி நயன்’ என்ற உச்சரிப்பு மட்டுமே திரும்ப திரும்ப ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. அடுத்த மொட்டுக்களை திறக்க முடியாமல் மாணவர்கள் தவித்தனர். நானும் முயற்சி செய்தும் திறக்காததால், திரும்ப திரும்ப கூறும் கணினியை நினைத்து மாணவர்கள் சிரித்தனர். கணினி கிளிப்பிள்ளையாகி விட்டது.மற்ற ஆசிரியர்களை துணைக்கழைத்தும் பயனில்லை.


உடனே எனக்கொரு யோசனைத் தோன்றியது. நமது பள்ளிக்கூடத்திற்கு அருகில் உள்ள வீடுகளில் கணினி படித்த மாணவர்கள் நிச்சயம் இருப்பார்கள். அவர்களை சென்று அழைத்து வரச்சொன்னேன். சற்று நேரத்தில் மருத்துவம் பயிலும் ஒரு மாணவரை அழைத்து வந்தனர். அவர் உள்ளே வந்து கணினியைப் பார்த்ததும் நிலமையை புரிந்து கொண்டு உடனே சரி செய்தார். இருந்தாலும் இந்த கணினியை நினைத்து மகிழ்ந்தார். மருத்துவத்தில் இந்த ‘நயன்டி நயன்’ என்ற எண்ணும் உதவுகிறது என்பது தெறியுமா?என்றார். உடனே மாணவர்களையும் ஆசிரியர்களையும் அந்த மருத்துவ மாணவர் அழைத்து பேசலானார். “இந்த எண்ணை ‘டாக்டர் எண்’ என்றே அழைக்கிறோம்.வைரஸ் கிருமிகள் நுரையீரலைத் தாக்கி பாதிப்பை ஏற்படுத்துவதால் நிமோனியா போன்ற நோய்கள் ஏற்படும். இந்த நோய் வந்திருக்கிறதா என்பதை அறிவதற்கு ‘நயன்டி நயன்’(99) என்ற எண்ணின் உச்சரிப்பும் தேவைப்படுகிறது. இந்த எண்ணின் உச்சரிப்பை அதிகப்படுத்தினால் நுரையீரல் பகுதி கடினமானதாக மாறுகிறது. அப்போது ஏற்படும் அதிர்வை“ ஸ்டெதாஸ் கோப்” மூலம் தெளிவாக அறிந்து நோயின் பாதிப்பை கண்டுபிடித்து விடலாம். மிக முக்கியமான இந்த எளிய சோதனைக்கு இந்த எண் உதவுவதை அறிந்து நாம் மகிழ்ச்சியடையலாம்”என்று தனது பேச்சை முடித்தார்.


எண்களைப் பற்றி உச்சரிக்க மட்டும் தெரிந்த மாணவர்கள், இப்படி ஒரு உண்மையை தெரிந்து கொண்டது மிகவும் ஆச்சரியமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது. மிக்க மகிழ்ச்சி! மிக்க நன்றி! என்று அந்த மருத்துவ மாணவரை நானும் மாணவர்களும் அனுப்பி வைத்தோம்.


மாணவ மாணவிகளே! எண்களில் ஆரம்பித்து மருத்துவத்தில் முடிந்துவிட்டதா? ‘தொடர்பில்லாதது எதுவுமே இல்லை’ என்று உங்களுக்கு தெரியும்தானே! இது தற்செயலாக நடந்தாலும் அவசியமானதாக மாறிவிட்டதல்லவா? மாணவர்களும் ஆமோதித்து மகிழ்ந்தனர். நானும் மாணவர்களிடமிருந்து விடை பெற்று அடுத்த வகுப்பிற்கு சென்றேன்.

Thursday, January 13, 2011

ஒரு சொல் ஒரு வெற்றி

ந்த தகவல் கையில் கிடைத்தப் பிறகு இராமமூர்த்தியால் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. ஊர்த் தலைவரே இப்படி செய்தால் என்ன செய்வது? அதுவும் இவரைப் போன்றவர்களை எப்படி எதிர்ப்பது? ஒரே குழப்பமாக இருந்தது. முன்னாள் ஆசிரியர் கோவிந்தன் ஞாபகத்திற்கு வந்தார். அவர் சொன்ன ஒரு யோசனை யானைப் பலத்தைத் தந்தது. அவரை நினைத்து பெருமை பட்டான். மெல்ல இவன் மனதில் ஒரு திட்டம் உருவானது. விளையாட்டுக்கழகம் முதன்முறையாக ஊர் பிரச்சனையில் தலையிடப்போகிறது. தனது விளையாட்டுக் கழக நண்பர்களை சந்தித்து பேசினான்.அனைவரும் ஒப்புக்கொண்டார்கள். நாம் அனைவரும் ஒன்றே போல் பேச வேண்டும். அதே நேரத்தில் உருக்கு போன்று உறுதியாக இருக்க வேண்டும். என்ன நேர்ந்தாலும் எடுத்த முடிவை அமுல்படுத்துவதிலேயே குறியாக இருக்க வேண்டும். ஒருபோதும் பின்வாங்கக் கூடாது. மீண்டும் அனைவரும் சபதம் எடுத்தார்கள். வெற்றி நிச்சயம் என்றபடியே கலைந்து சென்றார்கள்.


அன்று கிராம வேளாண்மை கூட்டுறவு வங்கியின் முன்பு மக்கள் வந்துகொண்டே இருந்தார்கள். கிட்டத்தட்ட ஊரே கூடி விட்டது. என்ன ஏதென்று ஒருவரை ஒருவர் கேட்டுக்கொண்டனர். மெல்ல மெல்ல விபரம் புரிய ஆரம்பித்தது. விளையாட்டுக் கழகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஊர் தலைவர் மீது ஊழல் செய்துவிட்டதாக தட்டி எழுதி வைத்துவிட்டனர். இதனால் ஆத்திரம் அடைந்த ஊர் தலைவர் தட்டியை எடுக்க துடியாய் துடிக்கிறார். அப்பொழுதுதான் இராமமூர்த்தி அங்கு வந்து சேர்ந்தான். தட்டியை நாங்கதான் வைத்தோம். அதுவும் ஏழை விவசாயிகளுக்கு கடன் கொடுக்காமல் கந்துவட்டிக்கு விடும் வியாபாரிகளுக்கு கடன் கொடுத்துள்ளீர்கள். இது ஞாயமா? இதை அம்பலப்படுத்த வேண்டுமென்றுதான் தட்டிவைத்தோம்.உங்களால் முடிந்தால் எடுத்துப் பாருங்கள் என்றான்.


இராமமூர்த்தி தைரியமானவன். இந்த வங்கியின் மேலாளரை இதற்கு முன்பு அம்பலப்படுத்தி இருக்கிறான்.மண்ணெண்ணை, பாமாயில் போடும் போது தராசுத்தட்டின் எடைக்கல் அடியில் காந்தத்தை வைத்துவிட்டார்கள். தராசின் அடுத்தத் தட்டில் எண்ணெய் ஊற்றும்போது எடைக்கல் இருக்கும் தட்டு காந்தத்தால் சட்டென கீழே இறங்கிவிடும். அதாவது எண்ணெய் குறைவாக ஊற்றும்போதே தராசுமுள் எடைப்பக்கம் சாய்ந்துவிடும். ஒரு லிட்டர் வாங்குபவருக்கு முக்கால் லிட்டர் மட்டுமே கிடைக்கும்.அதாவது ஒரு லிட்டருக்கு கால் லிட்டர் கொள்ளை அடித்தனர். இதை கவனமாக கண்டுபிடித்தது இந்த இராமமூர்த்திதான்.வங்கி மேலாளரை ஊர் முன்னிலையில் ஒப்புக்கொள்ள வைத்தான். ஊர்மக்களுக்கு இராமமூர்த்தியை பார்த்தவுடன் இந்த ஞாபகம் வராமல் இருக்காது.


ஊர்மக்கள் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருந்தனர். ஊர்த்தலைவருக்கு எதிராகவும் ஆதரவாகவும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். இதைத்தான் இராமமூர்த்தி எதிர்பார்த்தான்.உடனடியாக மற்ற இளைஞர்களும் வந்து சேர்ந்தனர். “போயிம் போயிம் இந்த ஏழைகளின் விவசாயக்கடனிலா ஊழல் செய்ய வேண்டும்? நமது பிழைப்பில் ஊர்த்தலைவர் மண்ணல்லிப் போடலாமா”? என ஆவேசமாக கூட்டத்தில் ஒருவர் பேசினார். ‘இப்படி பேசுனா மட்டும் போதாதுப்பா! நாமும் இந்த இளைஞர்களை ஆதரிக்கவேண்டும்’ என்றார் இன்னொருவர்.


அப்பொழுது இராமமூர்த்தியின் குரல் இன்னும் ஓங்கி ஒலித்தது. ‘என்ன நடந்தாலும் தட்டியை எடுக்க முடியாது. உண்மையான விவசாயிகளுக்கு கடன் கிடைத்தாக வேண்டும். அதுவரை எங்கள் போராட்டம் ஒயாது.எல்லா ஆதாரமும் என்னிடத்தில் உள்ளன’ என்று துணிந்து பேசினான்.ஊர்மக்களின் ஒருபகுதி இராமமூர்த்திக்கு ஆதரவாக குரல்கொடுக்க ஆரம்பித்தனர்.

திடீரென ஊர்மக்களை விரட்டியபடியே காவலர்கள் வந்து சேர்ந்தனர். “நல்லா இருந்த ஊரை இப்படி தட்டிவைத்து கெடுத்திட்டீங்களேப்பா! தட்டியை எடுத்திடுங்க, ஊழல் இருக்கா இல்லையான்னு நாங்க பார்த்துக்கொள்கிறோம்”என்று ஒரு காவலர் இராமமூர்த்தியைப் பார்த்து சீறினார்.“உண்மையான விவசாயிகளுக்கு கடன் கொடுத்தா தட்டியை நாங்க எடுத்திடுவோம்”என அனைத்து இளைஞர்களும் ஒரே குரலில் சொன்னார்கள். உடனே ஊர் மக்களின் ஆதரவு குரலும் ஆங்காங்கே எதிரொலித்தன. ஊர் முழுவதும் இளைஞர்கள் பக்கம் திரும்பிவிடுமோ என்ற அச்சம் ஊர்தலைவருக்கு எழுந்துவிட்டது.


காவலர்களும் ஊர்தலைவரும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். மோதலா, சமாதானமா என்பதை கண்ணாலயே பேசிக்கொண்டனர்.


உடனே பின்னாலிருந்த காவலர்கள் தடியடியை ஆரம்பித்துவிட்டனர்.ஊர் மக்கள் ஆளுக்கொரு பக்கம் ஓடினர். இளைஞர்களை நோக்கியும் தடியடி நடத்தினர்.சிதறி ஓடிய இளைஞர்கள் சாலையை மறித்துக்கொண்டனர். இதை பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஊர்மக்களுக்கு திடீரென வேகம் பிறந்தது. அவர்களும் சாலை மறியல் செய்தனர். காவலர்கலாள் சமாளிக்க முடியவில்லை ,பிரச்சனை பெரிதாக மாறிவிட்டது. இளைஞர்கள் உரக்க உரிமைக்குரல் எழுப்பியபடி இருந்தனர்.அதற்குள் காவலர்கள் அதிகம் பேர் குவிக்கப்பட்டனர்.. அதனைத்தொடர்ந்து தாசில்தார் வந்து சேர்ந்தார். இளைஞர்கள் தாசில்தாரைச் சூழ்ந்துகொண்டு ஆதாரத்தோடு ஊழலை அம்பலப்படுத்தினர்.உண்மையான விவசாயிகளுக்கு உடனடியாக கடன் வழங்கவேண்டுமென ஆவேசமாக பேசினர்.


“தீர விசாரித்து உகந்தவர்களுக்கு உரிய கடன் வழங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்கிறேன், தயவுசெய்து போராட்டத்தைக் கைவிட்டு கலைந்து செல்லுங்கள் என்றார்.

நீங்க சொல்வதை நாங்கள் கேட்கிறோம். ஆனால் இதை உடனடியாக ஒரு ஒப்பந்தமாக எழுதி கையெழுத்து போட்டுத் தாருங்கள் என்றான் இராமமூர்த்தி.தாசில்தாரும் ஒப்புக்கொண்டார். சிறிது நேரத்தில் ஊரில் அமைதி மீண்டும் திரும்பியது.


ஒருவாரம் கழித்து விண்ணப்பித்திருந்த அனைத்து விவசாயிகளுக்கும் கடன் கிடைத்தது. ஊரே இராமமூர்த்தியையும் இளைஞர்களையும் பாராட்டியது.



ஆனால் இராமமூர்த்திக்கு மட்டும் கோவிந்தன் ஆசிரியர் நினைவுக்கு வந்தார். அவர் சொன்ன வாசகங்கள் நினைவுக்கு வந்தன. “தனிமனிதன் எதையும் சாதிக்க முடியாது. ஆனால் ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் ஒரு அமைப்பாக இணைந்து ஒரு நல்ல குறிக்கோளுக்காக உறுதியாக , மக்களோடு இணைந்து செயல்பட்டால் நிச்சயம் சாதிக்க முடியும்”


மீண்டும் மீண்டும் இராமமூர்த்திக்கு இந்த வாசகங்கள் யானை பலத்தை வழங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன.

Monday, January 10, 2011

தகரத்திற்கு ‘டின்’பிளேக்’ நோயா?

நான் வகுப்பறையை மிகவும் நேசிக்க தொடங்கிவிட்டேன். விரும்பி பாடம் நடத்துவதன் இன்பத்தை ஒவ்வொரு நாளும் சுவைக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன்.அன்றும் அப்படித்தான்,பன்றிக்காய்ச்சல் குறித்த கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லிவிட்டு; தனிமங்கள் குறித்த பாடத்தை நடத்த ஆரம்பித்தேன். மனித நாகரீக வளர்ச்சியில் தனிமங்களூக்கு மிகப்பெரிய பங்கிருக்கிறது என தொடங்கி ஒரு வழியாக அன்றைய பாடத்தை முடித்தேன். ஏதாவது கேள்வி இருந்தால் கேளுங்கள் என்றேன்.


ஒரு மாணவன் தயங்கியபடியே எழுந்தான். சார்! நீங்க சந்தேகம் வராம ஒழுங்கா பாடம் நடத்திருங்க, ஆனால் தற்போது நிறைய நோய்கள் பற்றி கேள்வி படுகிறோம். அது போல் தனிமங்களுக்கு நோய் வருமா சார்? என்று கேட்டான். உடனே எல்லோரும் சிரித்து விட்டனர்.


தனிமங்களுக்கு எப்படி நோய் வரும்? என்று ஆளாளுக்கு பேசிக்கொண்டனர். ஆனால் எனக்கு கோபம் வரவில்லை.இது குறும்புத்தனமான கேள்வியாக இருந்தாலும்,இதில் உண்மை இருப்பதாக எனக்கு பட்டது. உடனே ஒருவாறு சமாளித்து, இரும்புக்கு துரு பிடிப்பதை நீ பார்த்ததில்லையா? அதுவும் ஒரு நோய் போன்றதுதானே! என்று பதில்சொல்லி அமரவைத்தேன். என்றாலும், இந்த கேள்விக்கான சரியான பதிலை நான் சொன்னதாக என் மனம் ஒப்பவில்லை. கேள்விக்கான பதிலை தேடிக்கொண்டே இருந்தேன்.


ஒருநாள் மாலை நடைப் பயிற்சிக்காக கடற்கரை சென்றிருந்தேன்.அங்குதான் எடிசன் வாத்தியாரைச் சந்தித்தேன். அவர் ஒரு பேச்சாளர்.அவர் பேசும்போது ஏதாவது அறிவியல் கதைகளைப் பேசாமல் பேச்சை முடிக்கமாட்டார். இன்று அவரைச்சந்தித்தது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இருவரும் நலம் விசாரித்துக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தோம். என் மாணவன் எழுப்பியக் கேள்வியை மெல்ல அவரிடம் கேட்டேன். அவர் சற்று நேரம் யோசித்தப்படியே ஒரு கதையைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.


ஒரு முறை நெப்போலியன் ரசிய நாட்டின் மீது படையெடுத்துச் சென்றான். அவனுக்கு மாஸ்கோவை கைப்பற்ற வேண்டும் என்பதுதான் நீண்டகால ஆசை. திட்டமிட்ட படியே நெப்போலியனின் படைகள் மாஸ்கோவை நெருங்கிவிட்டன. அப்போது மாஸ்கோவில் கடும் குளிர்காலம் தொடங்கியிருந்தது.படை வீரர்கள் தங்களை கடும் குளிரிலிருந்து காத்துக்கொள்ள எராளமான குளிர் தாங்கும் உடைகளை இங்கிலாந்து நாட்டிலிருந்து வரவழைத்திருந்தனர். ஆனால் அவர்கள் அந்த உடைகளை அணிந்து கொண்டு பட்டனை தேடியபோது அவையெல்லாம் நொருங்கிப்போயிருந்ததைக் கண்டு அதிர்ச்சி அடைந்தனர். சொல்லி வைத்தாற் போன்று எல்லா கோட்டுகளிலும் பட்டன்கள் நொருங்கிப்போயிருந்தன. இது யார் செய்த சதி? மந்திரமோ! மாயமோ! என்று படைவீரர்கள் புளம்ப தொடங்கினர். மேற்கொண்டு கடும் குளிரைத் தாண்டி சண்டை போட முடியாமல் படைவீரர்கள் சோர்ந்து போய் வீழ்ந்தனர். இதனால் நெப்போலியன் மாஸ்கோவை பிடிக்க முடியாமல் வெறுங்கையோடு நாடு திரும்பினார். ஒரு சில பட்டன்கள் ஒரு பெரும் போரையே நிறுத்திவிட்டது ஆச்சரியம்தான்.


ஏன் இந்த டின் தனிமத்தால் செய்த பட்டன்கள் அப்போது நொறுங்கிப்போனது என்று அவர்களால் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. இது இந்த தனிமத்திற்கு வந்த பிளேக் நோய் என்றே அழைத்தார்கள். இந்த கதையை எடிசன் சார் சொன்ன போது நம்ப முடியாததாகவும் ஆச்சரியமாகவும் இருந்தது. இந்த கதையை வரலாற்று புத்த்கத்தில் படித்ததாக உறுதியாக கூறினார். இந்த டின் பிளேக் பற்றி எடிசன் சாருக்கு மேற்கொண்டு தெரியவில்லை.ஏதோ பாதி கிணறு தாண்டியது போல இருந்தது. இன்னும் அறிவியல் விளக்கமெல்லாம் நாம் கண்டுபிடிக்க வேண்டியிருக்கிறது.இப்படி ஒரு அற்புதக் கதையை சொன்ன எடிசன் சாருக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்கு வந்துவிட்டேன்.


மறுநாள் ஓரூ இணையதள மையத்திற்கு சென்று டின் பிளேக் குறித்து பல விபரங்களை தேடினேன். என்ன ஆச்சரியம் இன்னுமொறு சோகக்கதை எனக்கு கிடைத்தது.


அமுன்சென் என்ற விஞ்ஞானி முதன் முறையாக பூமியின் தென் துருவத்தை அடைந்து, வெற்றிகரமாக திரும்பிய ஒரு மாத காலத்தில் ரோபர்ட் ஸ்காட் என்ற இராணுவ தளபதி தலைமையில் ஒரு குழு பூமியின் தென் துருவத்தை ஆய்வு செய்யச் சென்றது.அப்போது குளிர்பிரதேசத்தில் தங்குவதற்கு வசதியாக பெரிய பெரிய டின்களில் மண்ணெண்ணையை நிறைய எடுத்துச் சென்றிருந்தனர். ஆனால் அந்த கடும் குளிரைத் தாங்காமல் டின்களில் விரிசல் ஏற்பட்டு மண்ணெண்ணை முழுவதும் சொட்டுச் சொட்டாக வெளியேறிவிட்டது. இதனால் போதிய உணவு தயாரிக்கவோ, தங்களை சூடேற்றிக்கொள்ளவோ முடியாமல் தவித்தனர். இறுதியில் அந்த குழுவினர் அனைவரும் கடும் குளிரால் இறந்தே போயினர்.


இந்த கதையைப் படித்தப் பிறகு இப்படி ஒரு சோகம் நிகழ்ந்து விட்டதே என மனம் வெம்பியது. மேற்சொன்ன இரு கதைகள் குறித்தும், இது ஏதோ மாய பேய்களின் வேலைகளாகத்தான் இருக்கும் என்று பேசிக் கொண்டனராம். ஆனால் விஞ்ஞானிகள் விரைவிலேயே இதற்கு ஒரு தீர்வி கண்டிருந்தார்கள். பல தனிமங்கள் குறித்து ஆய்வு செய்த விஞ்ஞானிகள் டின் போன்ற தனிமங்கள் வெப்ப நிலை மாறும்போது அந்த தனிமத்தின் உள் கட்டமைப்பில் மாறுபாடு ஏற்பட்டு புதிய நிலையை அடைகிறது. இதனால் தான் டின் தனிமமானது ஜீரோ டிகிரி வெப்ப நிலைக்கு குறைவாக தள்ளப்படும் போது அந்த தனிமத்தின் உள் கட்டமைப்பில் மாறுபாடு ஏற்பட்டு புதிய நிலையை அடைகிறது. இதனால் டின் தனிமத்தில் விரிசல் ஏற்பட்டு பின்னர் படிப்படியாக பவுடராக மாறிவிடுகிறது என்ற உண்மையைக் கண்டறிந்து உலகிற்குச் சொன்னார்கள். அதோடு மட்டுமல்ல, இந்த டின்பிளேக்கைக் குணப்படுத்த பிஸ்மத் ஆண்டிமணி போன்ற தனிமத்தை டின் தனிமத்தில் தேவையான அளவு உள் செலுத்தி அதை உறுதிபடுத்தினார்கள். இதனால் டின் தனிமத்தின் எந்த குளிரையும் தாங்கும் நிலைக்கு மாற்றப்பட்டது. இதன் பிறகே டின்னின் பயன்பாடு வெகுவாக அதிகறித்தது. அது மட்டுமல்ல காற்று, நீர், உப்பு, உணவு, ஏன் நம்மோடுகூட அது வினைபுரியாது. இந்த சாதாரண தகரம் குறித்து இவ்வளவு செய்த்திகளா? என்று ஆச்சரியப்பட தோன்றுகிறதல்லவா!


இப்படியாக என் மாணவன் குறும்புத்தனமாக எழுப்பிய இந்த கேள்விக்கு நான் உண்மையிலேயே விடை கண்டுபிடுத்துவிட்டேன். நாளை மாணவர்களுக்கு இதை உற்சாகமாக எடுத்துச் சொல்வேன் என்று நினைக்கும் போதே பெரு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.